Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Νομικός, συγγραφέας, αρθρογράφος
Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης διηγήθηκε στα πνευματικά του τέκνα, μία συνομιλία του με τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο, με τον οποίο είχε μία δυνατή πνευματική σχέση. Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος, του «ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ», κάτι συγκλονιστικό, κάτι που προκαλεί έντονο προβληματισμό και ανατριχίλα.
«Αποκάλυψε», ότι θα ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!!! Όταν του είπε ο γέροντας Ιάκωβος, ότι Άγιε Ιωάννη, πολλοί έρχονται στην χάρη σου (Νέο Προκόπι Ευβοίας), εκείνος τού απάντησε, σκεπτικός: «Ναι, πολλοί έρχονται στην χάρη μου, ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΑ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟΙ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ.
Νομίζουν, ότι… κοιμάμαι μέσα στην λάρνακα… Τους βλέπω και τους ακούω όλους, τι λένε και συχνά βγαίνω από την λάρνακά μου. Εκείνοι ΔΕΝ με βλέπουν όταν «σηκώνομαι»!
ΜΕΓΑΛΗ ΑΜΑΡΤΙΑ, ΑΣΕΒΕΙΑ, ΑΠΙΣΤΙΑ, ΦΘΟΝΟΣ, ΚΑΚΙΑ… ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟΣ… ΠΡΕΠΕΙ, ΠΡΕΠΕΙ… ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! (Με την Τουρκία, για να λειτουργήσει καθαρτικά και να αφυπνιστούν πνευματικά οι κοιμισμένες συνειδήσεις των ανθρώπων). Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος, εμφανίστηκε «ζωντανά» (όχι σε όνειρο, ούτε σε όραμα) μπροστά στον γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη.
Ήθελε, προφανώς, να τον πληροφορήσει ότι εάν δεν υπάρξει μετάνοια στον κόσμο, τότε θα πρέπει να γίνει πόλεμος. Ότι τότε θα πρέπει να λειτουργήσει η παιδαγωγία τού Ζώντος Θεού.
Ποιοι τηρούν σήμερα τις εντολές Του;
Ποιοι κλαίνε και μετανοούν για τις αμαρτίες τους;
Κυριαρχεί ο φθόνος, το μίσος, η ασέβεια, η πορνεία, το παρά φύσιν, η διαφθορά, η σήψη, το σκότος, η απιστία, η ασέβεια. Υπάρχει πνευματική αδιαφορία, αλαζονεία, έπαρση. Μολύνεται το σώμα και η ψυχή μας.
Κάθε φορά που αμαρτάνουμε επιβαρύνουμε και μολύνουμε όλους και όλα γύρω μας! Η μόλυνση αυτή, δεν είναι φαινόμενο τοπικό, αλλά συχνά, εξελίσσεται γρήγορα, ραγδαία. Κινδυνεύουμε να σαπίσουμε, να οδηγηθούμε στην αγκαλιά του διαβόλου και των δαιμόνων.
Πολλοί, περιγελούν την μετάνοια, την ταπείνωση, την Παναγάπη Του. Μακάριοι, αυτοί που αγαπήσανε τον κόσμο και μετανοούν υπέρ όλου του κόσμου! Δυστυχώς είναι λίγοι και συνεχώς… λιγοστεύουν. Ο πολιτισμός μας έχει κάνει θεό το ΕΓΩ… Το χώμα μας είναι σκουλικιασμένο, γιατί δεν ποτίστηκε ποτέ με αγίασμα, ενώ και ο αέρας γύρω μας είναι μολυσμένος.
Θεοποιήσαμε τα ψεύτικα είδωλα, ενώ καθημερινά ο Χριστός, η Θεοτόκος, οι Άγιοι, οι Αρχάγγελοι, καθυβρίζονται χυδαία. Κανένας σεβασμός, καμία διάθεση, έστω για ένα… ήμαρτον! Κι ενώ, η μόνη μας παρηγοριά και ελπίδα είναι ο Χριστός και η Παναγία, εμείς καθημερινά Τον… σταυρώνουμε! Απορρίπτουν πολλοί τον Χριστό, ενώ πιστεύουν ότι ΔΕΝ… υπάρχει. Παραφροσύνη, τρέλα, παράνοια. Δεν υπάρχει φρόνημα αναζήτησής Του, αλλά… υπάρχει η αρρωστημένη διάθεση, της εκ προοιμίου απορριπτικής απαίτησης.
Θεωρούμε τους Άγιους, τρελούς, γραφικούς, παλαβούς και φυσικά δεν θέλουμε να τους μιμηθούμε. Ο Θεός ΔΕΝ υπάρχει για να Τον υποτάσσουμε, για να υπηρετεί τις εφήμερες μυωπικές βλέψεις μας. Υπάρχει για να μας ελευθερώνει από την μιζέρια και την κακομοιριά μας. Έχουμε πρότυπα «άρρωστα», προβληματικά, σάπια…
Σήμερα μάς έχουν γκρεμίσει την πίστη στον Θεό και την εμπιστοσύνη στην Εκκλησία. Στον Θεό ρίχνουμε μόνο ευθύνες, για ΟΛΑ, για ό,τι συμβαίνει στην αμαρτωλή ζωή μας. Φταίει για ΟΛΑ τα τραγικά της ζωής μας. Αγνοούμε, ακόμα και την ύπαρξή Του και όμως, Τον καταδικάζουμε άνευ δίκης. Σκληρόκαρδοι, σάπιοι, άθεοι, άθρησκοι.
Μας ενδιαφέρει το «ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ», ο πλούτος, η δόξα, το συμφέρον μας, το υλικό.
Είμαστε μόνο βιολογικές μηχανές και μετά επιστρέφουμε στο τίποτα, στο μηδέν, στο σκοτάδι, στον θάνατο. Πιστεύουμε στην απόλυτη ανυπαρξία και όχι στην χάρη τής Αναστάσεως! Στην Αλήθεια τού Χριστού! Μας ξερίζωσαν από την καρδιά μας την ανάγκη τού Θεού και το πανηγυρίζουν! Και δεν ντρέπονται, όσοι λοιδωρούν τον Θεό και χασκογελούν.
Εάν θέλουμε να δούμε προκοπή, θα πρέπει η ζωή μας να ταυτιστεί με την ζωή της Εκκλησίας. Στο χέρι μας είναι να το πετύχουμε. Να μάθουμε να λειτουργούμε, με την αθωότητα ενός παιδιού. Μεγαλύτερη αξία από την σοφία των σπουδαγμένων έχει η ταπείνωση των γερόντων και η καθαρότητα τής παιδικής ψυχής. Πώς εμείς ενεργούμε απέναντι στον γλυκύτατο Ιησού; Με θράσος, με «κτηνωδία», με ύβρεις, με κατάρες; Άραγε γιατί επιμένουμε σ’ αυτή την στάση, που είναι άρρωστη και τοξική;
Ο Θεός δεν είναι ιδέα, μία έννοια ασαφής. Είναι πρόσωπο με βούληση, έχει οντότητα, αναπτύσσει σχέση, κοινωνεί και κοινωνείται, ΠΡΟΧΕΕΙ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ. Η πίστη στην δύναμη τού Θεού καθιστά «πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» (Μαρκ. θ’ 23).
Η Χριστιανική αγάπη δεν είναι καλή σχέση. Ο άλλος ΔΕΝ είναι ξένος, είναι κοντινός, είναι σχέση, είναι ο πλησίον.
