Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Νομικός, συγγραφέας, αρθρογράφος
Η κοινωνία αντιδρά στον λεγόμενο Προσωπικό Αριθμό και είναι προβληματισμένη. Και φυσικά όλος αυτός ο προβληματισμός έχει βάση. Ουσιαστικά η κοινωνία οδηγείται σ’ έναν «ΨΗΦΙΑΚΟ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΟ», που μοιάζει με φυλακή, με κάτεργα.
Ο Προσωπικός Αριθμός αλλάζει την ταυτότητά μας, καθοριστικά. Παύουμε να έχουμε όνομα και επώνυμο, αρχικά στις σχέσεις μας, με το Δημόσιο και το Κράτος και τις Τράπεζες. Καταργείται η προσωπικότητά μας και στην θέση τους μπαίνουν ψυχροί «αριθμοί με γράμματα». Διαλύει το «σύμπαν», όπως την παράδοση, τις αρχές, το Πρόσωπο… καταργείται!
Όλα τα Ιατρικά Αρχεία γίνονται… «βούκινο», πρόκειται για «ξεβράκωμα» τού κάθε πολίτη. Θα ζήσουμε περίεργες καταστάσεις και έρχονται τα χειρότερα. «ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΝΑ! ΕΙΝΑΙ Ο ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ. Πρόκειται για φασισμό, για «δικτατορία», για κατάργηση, ουσιαστικά, της Ελευθερίας τού Πολίτη. Ο πολίτης «σκλαβώνεται» και πιθανά, μπορεί να έρθουν και χειρότερες καταστάσεις. Γινόμαστε «εμπόρευμα», είδος προς πώληση, με ανύπαρκτες ελευθερίες και μόνο υποχρεώσεις!
Όλα φυσικά, γίνονται για το καλό μας, για εμάς, χωρίς εμάς. Τελικά πού οδηγούμαστε; Ποιοι μάς οδήγησαν σ’ αυτή την παγίδα, την φάκα και ΔΕΝ βλέπουμε, ούτε την φάκα, ούτε το τυράκι;
Άνθρωποι τής Εκκλησίας, κυρίως γέροντες, ιερομόναχοι, μοναχοί, ιερείς, εκφράζουν δημόσια τις αντιρρήσεις, τις ενστάσεις, τον προβληματισμό τους, για τον Προσωπικό Αριθμό.
Ενδεικτικά αναφέρω τον Καθηγούμενο τής Ιεράς Μονής Καρακάλλου, τον γέροντα Φιλόθεο. Πρόκειται για μία σπουδαία πνευματική προσωπικότητα, που συχνά τολμά, εκεί όπου άλλοι κρύβονται.
Ο Καθηγουμενος Φιλόθεος «δήλωσε» ότι είναι προστάδιο τού σφραγίσματος, αυτός ο Προσωπικός Αριθμός. Κατά την ταπεινή του γνώμη, να αποφύγουμε να τον πάρουμε. Ο γέροντας Φιλόθεος θεωρεί ότι «ζούμε τα σημεία των καιρών». Ότι όλα αυτά είναι πονηρά (πανδημίες, εμβόλια, εξαναγκασμός, ηλεκτρονικές ταυτότητες, προσωπικός αριθμός).
Ο φωτισμένος γέροντας Φιλόθεος είναι προβληματισμένος: «Μας «μαντρώνουν», μία φρικτή δικτατορία, με την βία (και δυστυχώς, γίνεται με την συναίνεση ή την ανοχή της Εκκλησίας…). Πού είναι η Δημοκρατία; Που είναι τα δικαιώματά μας; Πού είναι η ελευθερία των πολιτών; Δεν υπάρχει πια… κανονικό φακέλωμα… το μεγάλο φακέλωμα…».
Η πλειοψηφία των ιερομονάχων, των μοναχών τού Αγίου Όρους είτε είναι αρνητικοί, με το φακέλωμα, είτε προβληματίζονται έντονα. Προβληματίζει, όμως, η στάση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος που θεωρεί τον Προσωπικό Αριθμό… ΑΘΩΟ!
Δυστυχώς, όλο αυτό μας πικραίνει. Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ούτε ένας προβληματισμός, ούτε μια ένσταση… τίποτα… «ΟΛΑ ΚΑΛΩΣ ΚΑΜΩΜΕΝΑ».
Σήμερα, λείπει η κατήχηση, λείπει η ενότητα, λείπει το θυσιαστικό πνεύμα, λείπει η τόλμη, το φιλότιμο. Λείπει το «επαναστατικό» πνεύμα, η ανάγκη μου να παλέψω για την πίστη, την ελευθερία μου. Άνθρωποι, δίχως ιδανικά, δίχως αξίες, δίχως Χριστό, δίχως υγιή πρότυπα… δίχως όνειρα. Άνθρωποι σκιές που ζουν μόνο για το χρήμα, για την εφήμερη δόξα.
«Προστάδιο», λοιπόν, του σφραγίσματος ο λεγόμενος Προσωπικός Αριθμός; Νομίζω, ότι χρειάζεται να είμαστε σε εγρήγορση, σε ετοιμότητα. Τα πράγματα σοβαρεύουν… Μία Δημοκρατία «ανάπηρη», προβληματική, που πάσχει, που δοκιμάζεται.. από τις αποφάσεις των πολιτικών μας ταγών και την ανικανότητα τής αντιπολίτευσης. Κάποιες αποφάσεις, είναι ακατανόητες και ανεξήγητες. Ή μήπως όχι; Ποιοι μας οδηγούν σε αδιέξοδα μεγάλα, χωρίς μάλιστα να υπάρχουν θύρες εξόδου; Ο κόσμος έχει παραφρονήσει, έχει τρελαθεί, βιώνει την παραφροσύνη.
ΔΙΑΤΕΛΟΥΜΕΝ ΕΝ ΜΕΣΩ ΚΡΙΣΗΣ! Φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού. Ποιοι ευθύνονται; Ποιοι θα χρεωθούν το ατύχημα; Ποιοι θα χρεωθούν την εθνική συμφορά; Ποιοι μας πούλησαν, ποιοι μας αγόρασαν, ποιοι θα δώσουν λόγο για την αγοραπωλησία;
Μας έλκει το ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ, η απουσία της χαράς, τα βρώμικα παιχνίδια μάς κοιμίζουν. Κοιμόμαστε με τα τσαρούχια και ενταφιάζουμε την ουράνια προοπτική μας, δίχως ενοχές και τύψεις. Βάλαμε στην ζωή μας, τους σατανάδες, τους άθλιους, τους δαίμονες. Περιφρονούμε τα Άγια Σώματα που μυροβλύζουν, τα Άγια Λείψανα που θεραπεύουν;
Ποιοι σήμερα ομολογούν δημόσια τον Χριστό; Γιατί τόση αδιαφορία, τόση σκληροκαρδία; Επιδιώκουμε τον πνευματικό μας θάνατο; Γεμίσαμε εμπόρους που μαζεύουνε αργύρια τριάκοντα, που μας στερούν την ελευθερία, το οξυγόνο που αναπνέουμε.
Αγαπήσαμε τα θνητά σαν αθάνατα και χαιρόμαστε γι’ αυτό! Το χρήμα, η δόξα μάς… έλκουν, μας μαγεύουν, μας ακυρώνουν, μας γοητεύουν. Μας «εξαπατούν» οι υπηρέτες των δαιμόνων και εμείς «παθητικά» το… αποδεχόμαστε. Καμία αντίδραση, καμία αντίσταση, καμία κραυγή… όλα στο ΜΙΞΕΡ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ. Μέχρι πότε όμως;
