Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Οι σύγχρονοι Άγιοι, οι οδοδείκτες, τα πρότυπά μας, η παρηγοριά, η έμπνευσή μας. Επάνω τους ακουμπάς τα βάρη, τις πίκρες, τα βάσανα, τις ασθένειες και γεμίζεις ελπίδες γιατί αντιλαμβάνεσαι, ότι δεν είσαι μόνος.
Ο Όσιος γέροντας, από το Λοιμωδών, Ευμένιος Σαριδάκης, όταν έφευγε για τον Ευαγγελισμό, για την τελευταία νοσηλεία του, ευλογούσε την Αθήνα και έλεγε: «ΩΡΑΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΘΗΝΑ! ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΑΘΗΝΑ»!
Ευλογούσε, ο σπουδαίος αυτός, ο ευλογημένος Άγιος τού Θεού, που είχε πληροφορία ότι θα κοιμηθεί, τους πάντες και τα πάντα. Ευλογούσε τους πολίτες, τους περαστικούς, τους δρόμους, τις πλατείες, την Ομόνοια, το Σύνταγμα, την Αγορά, την Μητρόπολη, την Βουλή… Έλεγε ο Άγιος τού Θεού, μεταξύ άλλων: «Ω ΑΘΗΝΑ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ, Ω ΠΟΛΥΒΟΥΗ ΑΓΙΑ ΕΡΗΜΟΣ ΑΘΗΝΑ! Ω ΑΡΧΟΝΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ…».
Η Αθήνα, ήταν στα μάτια τού μεγάλου αυτού σύγχρονου Αγίου, μία μεγαλούπολη αγιασμένη, που έβγαλε, μεγάλους Αγίους. Μεταξύ αυτών, ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο Άγιος Ιερόθεος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, ο Μέγας Βασιλείος, ο Άγιος Εφραίμ ο Μεγαλομάρτυρας, η Οσία Φιλοθέη, οι 179 Οσιομάρτυρες της Ιεράς Μονής Πεντέλης, ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, ο Άγιος Νεκτάριος, ο Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός, ο Άγιος Πορφύριος και τόσοι άλλοι.
Άνθρωποι με καρδιά μάνας, με πνεύμα θυσιαστικό, με αυταπάρνηση, με τόλμη, με παρρησία, με σθένος. Βοήθησαν πολλούς να ελπίσουν, να ζήσουν, να αναστηθούν. Ξεπέτρωναν καρδιές και ψυχές, μία υψηλής ποιότητας αγάπη, καρδιακή, ανιδιοτελής.
Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, ο άγιος της Ομόνοιας, για 33 χρόνια ιερουργούσε στον Άγιο Γεράσιμο στην Πολυκλινική στην Ομόνοια. Χρόνια ευλογημένα, μέσα στην «τρέλα», στην παράνοια τής Ομόνοιας. Ο Άγιος τολμούσε, έκανε υπερβάσεις αγάπης και θυσίας. Την παραμονή των Θεοφανίων, πήγαινε στους οίκους ανοχής για να τους αγιάσει και δεν ρωτούσε τίποτα.
Μόνο συμπονούσε και προσευχόταν. Οι βασανισμένες γυναίκες, εισέπρατταν αληθινή, έμπονη αγάπη και κατέρρεαν. Ένιωθαν ότι ο Άγιος γέροντας Πορφύριος, ήταν μαζί τους και όχι εναντίον τους. Ένιωθε, ό,τι έβλεπε, πίσω από τα «προσωπεία» τους, πίσω από τα βαμμένα πρόσωπά τους, το δράμα, τον πόνο τους και πολλές άλλαζαν ζωή!
Καρδιά μάνας, είχε και ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Ήταν ολόκληρος, μία απέραντη θυσιαστική αγάπη. Αγαπούσε ολοκληρωτικά, με αυταπάρνηση, δίχως να «πληγώνει» τον πονεμένο, τον αμαρτωλό. Πήγαινες εκεί και δεν ήθελες να φύγεις, ένιωθες την αγάπη του, την καρδιά του. Άλλαζε την πολική θερμοκρασία σου, σε ανθρώπινη, μαλάκωνε τον πόνο σου, γιάτρευε τις πληγές σου, άκουγε την κραυγή σου και σε αγκάλιαζε στοργικά. Στον Γέροντα κατέφευγαν οι αμαρτωλοί, κοντά του γλύκαινε ο πόνος, ξανάβρισκαν το φως τους.
Καρδιά μάνας είχε και ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως ο εν Αιγίνη, που σκέπαζε με την αγάπη του τους δικαίους και αδίκους. Τιμωρούσε τον εαυτό του, την εποχή που ήταν διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής. Από το 1844-1960 ήταν στην Αθήνα. Η μετεγκατάστασή της στο Χαλάνδρι, έγινε το 1960. (Την περίοδο 1894-1908, διευθυντής υπήρξε ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος Κεφαλάς).
Τι σημαίνει ότι τιμωρούσε τον εαυτό του, ο Αρχιερέας; Σημαίνει ότι σκέπαζε τα παιδιά με την αγάπη του, όταν αυτά έκαναν αταξίες και έπαιρνε την ευθύνη επάνω του. Δεν έτρωγε, νήστευε αυστηρά, παρέμενε έγκλειστος στο κελάκι του, γιατί θεωρούσε τον εαυτό του, υπεύθυνο! Τέτοια μεγάλη ταπείνωση είχε, ένας Ιεράρχης.
Και μάλιστα, όταν ο καθαριστής της Σχολής ασθένησε και κινδύνευε να χάσει την δουλειά του, τότε ο ίδιος ο Άγιος, πήγαινε αργά το βράδυ και καθάριζε, κρυφά, την ώρα που όλοι κοιμόντουσαν.
ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΝΑΣ, λοιπόν, έχουν οι σύγχρονοι Άγιοι της Ορθοδοξίας μας. Να γίνουν, τα πρότυπά μας, οι οδοδείκτες μας, τα φανάρια, οι Φάροι μας. Ο τρόπος που αγαπούν, έχει κάτι από τον τρόπο του Ζώντος Θεού και ο τρόπος του Θεού είναι η αγάπη που θυσιάζεται, για σένα, για μένα, για εμάς. Πόσο απλά… είναι τα πράγματα, εμείς τα μπερδεύουμε, εμείς τα κάνουμε πολύπλοκα.
Σήμερα, σε διαμερίσματα της Αθήνας κρύβονται λαϊκοί, άγιοι, ταπεινοί, διακονητές του Χριστού και του ανθρώπινου πόνου. Προσεύχονται κρυφά, μυστικά, αθέατοι ησυχαστές. Λαϊκοί ασκητές, νηστευτές, που γνέθουν τις νύχτες, από την γωνίτσα τους, το αληθινό νήμα της ζωής. Ακολουθούν τα λόγια του Ευαγγελίου, τις εντολές του Χριστού, ενώ αγαπούν, δίχως όρους, δίχως προϋποθέσεις!
Η υπέρβαση τής εν Χριστώ αγάπης μάς δείχνει τον δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσουμε. Έτσι, κοντά Του, έρχεται η παντοτινή αγάπη, η ανεκτίμητη, η μοναδική. Οι Άγιοι αντιγράφουν την Εσταυρωμένη ζωή του Χριστού. Επιλέγουν να αδικηθούν, να στερηθούν, να σταυρωθούνε, επειδή αγαπούν. ΟΙ ΕΚΟΥΣΙΟΙ «ΜΩΡΟΙ» ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, οι γλυκύτατοι απόκοσμοι τού Χριστού. Επειδή αγαπούσαν άντεξαν στα σπήλαια, στις οπές της γης και στις εξορίες.
Μήπως ήρθε και η δική μας ώρα να κάνουμε την υπέρβαση; Να κάνουμε το αποφασιστικό βήμα και να κάνουμε τις νύχτες μας φωτεινές; Μπορεί να είμαστε αποτυχημένοι, συντετριμμένοι, διαλυμένοι, χαμένοι, να έχουμε γίνει χίλια κομμάτια, αλλά ο Θεός είναι κοντά μας. Δώσαμε αγάπη; Δίνουμε έλεος, συγχωρούμε; Δίνουμε ευκαιρίες στους ανθρώπους; Αναλαμβάνουμε τις ευθύνες των πράξεών μας;
Ο Χριστός είναι πάντα υπέρ εμού, υπέρ υμών… κι αυτό λέγεται… ευλογία! Ο Χριστός στηρίζει τους αμαρτωλούς, αρκεί να διψούν για μετάνοια, να θέλουν να Τον συναντήσουν.
