Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Τα «σημάδια» τού Ουρανού υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν! Άλλοτε κάνουν «θόρυβο» και άλλοτε είναι διακριτικά ή και λαμπερά. Άλλοτε είναι εύκολο να τα ερμηνεύσεις και άλλοτε είναι δύσκολο! Οι λόγοι πολλοί, διαφορετικοί… «δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν». Φαίνεται ένα τέτοιο σημάδι τού Ουρανού που πέρασε στα «ψιλά», ήταν αυτό που θα καταθέσω στην αγάπη σας.
Τα μεσάνυχτα της παραμονής της μεγάλης δεσποτικής εορτής των Φώτων, μία φωτογραφία κάνει την διαφορά. Τραβήχτηκε, από τον ιατρό Σταύρο Μαλαγάρη, ο οποίος εργάζεται ως θωρακοχειρουργός στο νοσοκομείο Αγίων Αναργύρων Αθηνών. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από την χώρα τής Σάμου, ενώ στο βάθος φαίνεται το ιστορικό Πυθαγόρειο.
Βγήκε, στην φωτογραφία, ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, που προκάλεσε έκπληξη. Ένας μεγάλος ολοφώτεινος Σταυρός, παραμονή των Θεοφανείων… είναι ξεχωριστό, θαυμαστό, μήνυμα. Οι συμβολισμοί πολλοί, θέλω να ελπίζω «ελπιδοφόροι» και γιατί «φάνηκε» στον Ουρανό την παραμονή των Θεοφανείων. Έχει τον τρόπο του ο Ουρανός, να δείχνει την ευεργετική του παρουσία, σ’ εμάς τους ολιγόπιστους που ενίοτε, ό,τι και να «δούμε» το θεωρούμε «τυχαίο», συμπτωματικό.
Τα Θεοφάνεια, είναι η εορτή της Βαπτίσεως του Χριστού, όπου φανερώθηκε ο Τριαδικός Θεός. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος γράφει ότι αφού βαπτίστηκε ο Χριστός και βγήκε από το ύδωρ του Ιορδάνου, ΑΝΟΙΧΘΗΣΑΝ ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ.
Η Τριαδική Θεοφάνεια την οποία εορτάζουμε πραγματοποιήθηκε, διότι ο Χριστός με την υπακοή Του στο θέλημα τού Πατρός Του, ΑΝΟΙΞΕ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ που είχε κλείσει ο Αδάμ με την παρακοή του. Έτσι άρχισε εκ νέου η επικοινωνία τού Ουρανού και του επίγειου κόσμου. Με την Βάπτισή Του ο Χριστός μας οδηγεί σ’ ένα καινούργιο τρόπο ζωής.
Πάνω, λοιπόν, από τον Ουρανό της Σάμου… ΑΝΟΙΧΘΗΣΑΝ ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ και ΦΑΝΗΚΕ ΟΛΟΦΩΤΕΙΝΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ! Μπράβο, στον ιατρό Σταύρο Μαλαγάρη, που είχε την ετοιμότητα να φωτογραφήσει το θαυμαστό σημάδι τού ουρανού. Έτσι, έχει την δυνατότητα, όλος ο κόσμος, να θαυμάσει το «ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ» Ουράνιο σημάδι – μήνυμα, που προκαλεί αίσθηση και θαυμασμό.
Ζούμε σε μία εποχή θλίψης και παρακμής, και τα προβλήματα είναι πολλά και μεγάλα. Οι άνθρωποι πορεύονται, μέσα στο σκοτάδι, στα τυφλά, γιατί προσκυνούν τα είδωλα και τους δαίμονες. Οι πολλοί δεν εκκλησιάζονται, δεν κοινωνούν Σώμα και Αίμα Χριστού, των Αχράντων Μυστηρίων. Η Εκκλησία είναι ένα μεγάλο νοσοκομείο, στο οποίο αντιμετωπίζεται κάθε νόσημα. Στην Εκκλησία μπαίνεις διώκτης και βγαίνεις Απόστολος, όπως ο Παύλος. Μπαίνεις αμαρτωλός και βγαίνεις… άγιος!
Ο Χριστός είναι ο Ενεργών τα πάντα μέσα στην Εκκλησία. Ο Χριστός βαπτίζει, στεφανώνει, ενώνει, διαβάζει συγχωρητική ευχή, ευλογεί, παρηγορεί, αγιάζει όλη την κτίση. Ο Ιερέας δανείζει τα χέρια του και την φωνή του. Ο Θεός μας δίνει ευκαιρίες, εμείς γιατί αδιαφορούμε; Γιατί αδιαφορούμε ακόμα και για τα Σημάδια τού Ουρανού; Βλέπουμε θαύματα, και όμως εμείς τα θεωρούμε «τυχαίο». Γιατί τόση… κατάντια; Να προσκυνάς τους δαίμονες και να λοιδωρείς τα ΘΕΙΑ, δίχως ενοχές, δίχως τύψεις. Μετά, τα σημάδια θα «κοιτάξεις»; ΟΧΙ, βέβαια!
Το μήνυμα τού Ουρανού την παραμονή των Θεοφανείων, είναι πιθανότατα ελπιδοφόρο και φυσικά τέτοια μηνύματα τα έχουμε ανάγκη, ασφαλώς! Ο Ουρανός ενίοτε «δωρίζει» πνευματικές χαρές. Πωλείται όμως ο… ουρανός; Ναι πωλείται, από τους εμπόρους τού ελέους, τους φτωχούς. Αυτοί τον εμπορεύονται… όσο έχεις τοσούτον αγόρασον! Φιλάνθρωπος ο Δεσπότης. Δίνεις μικρά και παίρνεις μεγάλα. Η πνευματική ζωή κρύβει μυστήρια, εκπλήξεις, ουράνιες ηδονές και απολαύσεις.
Και φυσικά έχουμε απόλυτη ανάγκη τις πρεσβείες και τις μεσιτείες τής Θεοτόκου. Εκείνη, είναι η ΓΕΦΥΡΑ, που οδηγεί στον Ιησού Χριστό: «Κάποτε ένας ιερομόναχος διαβάζοντας πολλά ονόματα κεκοιμημένων κουράστηκε και αναρωτήθηκε: Άραγε σώζονται αυτοί τους οποίους μνημονεύω; Βοηθούνται άραγε οι νεκροί; Και την ώρα εκείνη, όπως ήταν κουρασμένος, έκλεισε λίγο τα μάτια του και ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο, βλέπει αναρίθμητα πνεύματα κεκοιμημένων και μαζί τους οι Άγιοι και οι Άγγελοι.
Και μπροστά στον ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ, με ωραιότατο ένδυμα και ολόφωτο πρόσωπο, έδειχνε τους κεκοιμημένους και έλεγε στον Χριστό: «Υιέ μου και Θεέ μου, για όλους αυτούς εγώ μεσιτεύω. Δέξου τις φωνές της Αγίας Εκκλησίας Σου». Και τότε άκουσε ο μοναχός, όλους τους κεκοιμημένους να ψάλλουν: «Θεοτόκε Παρθένε, Χαίρε Κεχαριτωμένη… ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών…». Η ΠΑΝΑΓΙΑ, Η ΑΙΤΙΑ ΠΑΣΗΣ ΧΑΡΑΣ.
Αλλάζουμε, μετανοούμε, παίρνουμε τις ευθύνες επάνω μας; Η βεβαία πίστη στην βεβαία αγάπη τού Θεού, στην αγάπη τού Θεού που δεν τελειώνει… ποτέ!
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ!
