Είναι διάχυτος ακόμη η μνήμη του αποβιώσαντος διακεκριμένου δημοσιογράφου Γεωργίου Παπαδάκη, μετά του οποίου είχον πολυετή γνωριμίαν αμοιβαίας εκτιμήσεως. Προ ετών με είχε καλέσει αρκετάς φοράς εις την τηλεοπτικήν εκπομπήν του «Καλημέρα Ελλάδα» και με είχε επαινέσει εις τον αέρα.
Εξεπλάγην και κατεπλάγην εν θλίψει από γνωστοποίησιν των δημοσιευμάτων ότι ο αείμνηστος δημοσιογράφος Γεώργιος Παπαδάκης δεν θα ενταφιασθή εκκλησιαστικώς, αλλά θα αποτεφρωθή. Αυτή η είδησις εμείωσε κατά πολύ την υστεροφημίαν του δημοσιογράφου τούτου. Δεν υπήρξεν ουδεμία διευκρίνισις, εάν αυτό το ανοσιούργημα ήτο επιθυμία του ιδίου ή καταδικαστέα αυθαιρεσία των οικείων του, οι οποίοι έχουν αδήριτον υποχρέωσιν να ανακοινώσουν σχετικήν απάντησιν. Υπάρχει εν προκειμένω χείριστον παράδειγμα.
Η αποτέφρωσις αντί του ενταφιασμού ανθρωπίνων σωμάτων είναι δαιμονική κατάρα και απάνθρωπος πράξις. Το σώμα του ανθρώπου έχει ιερότητα, διότι είναι ναός του εν ημίν Αγίου Πνεύματος (Α΄ Κορ. 6,19) και θα αναστηθή κατά την Δευτέραν Παρουσίαν του Χριστού. Εάν είχεν επικρατήσει η αποτέφρωσις, δε θα υπήρχον τα θαυματουργά λείψανα Αγίων. Ο Χριστός ετάφη. Η ψυχοσωματική ανθρωπίνη υπόστασις είναι εικών του Θεού, η οποία κακοποιείται βαναύσως με την αποτέφρωσιν και εξαφανίζεται.
Όσοι προτιμούν την αποτέφρωσιν έχουν αποκόψει οι ίδιοι τον εαυτόν των από την Εκκλησίαν και δι’ αυτό δεν ψάλλεται η εξόδιος εκκλησιαστιακή ακολουθία εις τους κεκοιμημένους, οι οποίοι προορίζονται διά αποτέφρωσιν. Ιδού φράσεις της ιεράς αυτής ακολουθίας:
«Και ίδω εν τοις τάφοις κειμένην την κατ’ εικόνα Θεού πλασθείσαν ημίν ωραιότητα». «Είδον τα οστά τα γεγυμνωμένα». «Το σώμα εις τα εξ ων συνετέθη αναλύεσθαι». «Το σώμα τη παρά σου δημιουργηθείση φύσει δοθήναι». «Επιστρέψας εις γην εξ ης ελήφθη». «Τάφω εκπέμποντες». «Και προς τάφον επείγεται». «Παραδίδοται τάφω». «Γη είναι και εις γην απελεύσει».
Ο τάφος παρηγορεί και διατηρεί την μνήμην. Η δε αποτέφρωσις οδηγεί εις τον μηδενισμόν της απιστίας.
