Δεκαοκτώ χρόνια συμπληρώθηκαν χθες, από την κοίμηση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλου, μιας προσωπικότητας που άφησε βαθύ και πολυεπίπεδο αποτύπωμα στην Εκκλησία, στην κοινωνία και στον δημόσιο βίο της χώρας.
Η πορεία του δεν περιορίζεται σε έναν ακόμη προκαθήμενο, ταυτίστηκε με μια ολόκληρη εποχή έντονων μεταβολών, κοινωνικών αναζητήσεων και σύγκρουσης ταυτοτήτων.
Ο Χριστόδουλος υπήρξε Αρχιεπίσκοπος με καθαρά δημόσιο λόγο. Δεν έκρυψε ποτέ τη θέση του για τα εθνικά ζητήματα, για την πολιτισμική ταυτότητα του ελληνισμού, για τη σχέση πίστης και κοινωνίας. Σε μια περίοδο όπου η Εκκλησία κινδύνευε να περιοριστεί σε καθαρά τελετουργικό ρόλο, εκείνος επανέφερε στο προσκήνιο την έννοια της εκκλησιαστικής παρουσίας ως ζωντανής μαρτυρίας μέσα στην κοινωνία.
Ο Χριστόδουλος δεν δίσταζε να τοποθετείται δημόσια σε θέματα που ξεπερνούσαν τα στενά εκκλησιαστικά όρια. Για τον ίδιο, η Εκκλησία δεν μπορούσε να είναι αποκομμένη από την ιστορική πορεία του λαού της. Η πίστη, η γλώσσα, η παράδοση και η ιστορία συνιστούσαν ενιαίο πνευματικό σώμα.
Δεκαοκτώ χρόνια μετά, η μορφή του Χριστόδουλου εξακολουθεί να προκαλεί συζητήσεις και συγκίνηση. Για πολλούς, υπήρξε ο εκκλησιαστικός ηγέτης που κατόρθωσε να συνδυάσει ποιμαντική ευαισθησία με ισχυρή δημόσια παρουσία.
Η επέτειος αυτή δεν είναι απλώς μνήμη. Είναι υπενθύμιση ενός τρόπου εκκλησιαστικής ηγεσίας που δεν φοβήθηκε τη σύγκρουση, μίλησε καθαρά και σφράγισε ανεξίτηλα τον σύγχρονο εκκλησιαστικό βίο της Ελλάδας. Και ας το ξέχασαν πολλοί από όσους ευεργέτησε και δεν παρέστησαν χθες στο μνημόσυνό του στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών…
