Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Ζούμε σε μία δύσκολη εποχή, όπου κυριαρχεί το σκοτάδι, η υποκρισία, το φαίνεσθαι, οι επίγειες ηδονές, οι αιρέσεις, οι πλάνες. Όσοι είμαστε γονείς, ανησυχούμε για τα παιδιά μας, τι θα απογίνουν, τι αύριο θα έχουν, τι παραστάσεις θα έχουν, τι θα σπουδάσουν, τι δουλειά θα κάνουν; Τίποτα δεν πάει χαμένο όταν μιλάμε με λόγια αγάπης, ευλογημένα, στις καρδιές των παιδιών μας.
Εκείνη που ποτέ δεν ξεχνάει και τα πάντα σώζει, είναι η καρδιά. Αυτό που τους προσφέρουμε να είναι μέσα από την καρδιά μας, μέσα από την ψυχή μας, να έχουμε «σωστά» αποτελέσματα. Τα υλικά αγαθά, το μπουφάν, την σάκα τους, τα γάντια, το κινητό τους μπορεί να τα χάσουν. Όμως, προσοχή, εν Χριστώ αδέλφια μου, εκείνα που θα δώσουμε στα παιδιά μας, μέσα από την ψυχή μας, δεν θα τα χάσουν ποτέ.
Τα παιδιά μας, μπορεί να μπλέξουν με «κακές» παρέες, με εξαρτήσεις, με ναρκωτικά, με ξενύχτια, με ποτά, με τυχερά παιχνίδια… να χαθούν σε ολοσκότεινες ημέρες. Όμως, κάποια ημέρα, θα γυρίσουν στην φωλιά που τα ζέστανε, στα χέρια που τα ανάστησαν, στην μήτρα που τα γέννησε, σ’ αυτούς που αληθινά και ανιδιοτελώς τα αγάπησαν.
Να σεβόμαστε τον εαυτό μας σαν ναό. Να σεβόμαστε τους άλλους σαν δώρα του Θεού, να σεβόμαστε τον Θεό σαν Πατέρα, τους ηλικιωμένους σαν παλιά εικονίσματα. Να σεβόμαστε ΟΛΟΥΣ σαν εικόνες Χριστού, να έχουμε μέσα μας πίστη και Αναστάσιμη χαρά!
Να μας δουν να προσευχόμαστε, να ασπαζόμαστε τις ιερές εικόνες, να ανάβουμε το καντήλι, να κοινωνάμε των Αχράντων Μυστηρίων. Να έχουμε πνευματική ζωή, να έχουμε φιλότιμο, θυσιαστική αγάπη και καλή προαίρεση. Έτσι θα βοηθήσουμε τα παιδιά μας, να μπολιαστούν στην πίστη και να περάσει μέσα τους η Χάρη. Να μπουν στην κιβωτό τής Εκκλησίας, ώστε να είναι ασφαλισμένα.
Ο Όσιος γέροντας Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, συμβούλευε, ότι εάν θέλουμε να σώσουμε τα παιδιά μας, θα πρέπει να μοιάσουμε τού Θεού! Να γίνουμε άγιοι, αν θέλουμε να σωθούν τα παιδιά μας και να βρουν τον δρόμο τους.
Ο Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης έλεγε: «Τα παιδιά ακόμα κι όταν είναι αγριεμένα, ακόμα κι όταν είναι άρρωστα, βλέπουν πίσω από τον τοίχο γιατί βλέπουν με την καρδιά. Ανάλογα με αυτό που τους δίνουμε ή αγιάζουν, ή ξεπαγιάζουν, ανάλογα με το πόσο ταπεινοί είμαστε ή δεν είμαστε».
Έλεγε με πόνο κάποιος στον Όσιο γέροντα Παΐσιο: «Πέρασα δύσκολα χρόνια όταν ήμουν νέος, τα είχα δοκιμάσει όλα και είχα απογοητευτεί απ’ όλα. Από τα σχολεία, από τα πτυχία, από τα χρήματα, από την ζωή της νύχτας, από την πολιτική, από την εκκλησία. Ένας λόγος με κράτησε στην ζωή και ΔΕΝ έβαλα τέρμα, η Μάνα μου. Σήκωσε αμίλητη το βάρος μου. Έφευγα στις 11 από το σπίτι και την άφηνα γονατιστή να προσεύχεται. Γύριζα στις 8 το πρωΐ και την έβλεπα πάλι γονατιστή»!
Να μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας, τις αρχές μας, την πίστη μας, έχουμε την ευθύνη τους όταν είναι ανήλικα. Πολλοί γονείς νοιάζονται για να προσφέρουν, στα παιδιά τους, πολλά υλικά αγαθά, σπίτι, χρήματα, περιουσία, κ.ά. Ασφαλώς από αγάπη το πράττουν, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό, ίσως και περιττό, εάν τα παιδιά μας είναι ακατήχητα και αγνοούν παντελώς την Ορθόδοξη πνευματική ζωή, τον Εκκλησιασμό, την προσευχή.
Η εποχή μας έχει ανάγκη από άγιους γονείς, από άγιους δάσκαλους, από άγιους δικαστές, από άγιους γιατρούς και επιστήμονες. Καλές οι δουλειές, οι κοσμικές μέριμνες… αλλά μέχρι ενός ορίου, δεν μπορεί να γίνουν αυτοσκοπός, γιατί διαφορετικά είναι παγίδα.
Πολλοί παππούδες και πολλές γιαγιάδες έχουν αγιότητα και με την καρδιακή τους προσευχή, μυστικά από την γωνιά τους κατευθύνουν τις ζωές των παιδιών, των εγγονιών τους!
«…Βλέπετε τον Χριστό, όταν βλέπετε τα παιδιά σας; Αγαπήστε τον Χριστό… γίνετε άγιοι» έλεγε και έκλαιγε ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης. Με ελπίδα, αισιοδοξία πορευόμαστε, έχοντας την βεβαιότητα ότι κοντά στον Χριστό, κανένας δεν χάνεται. Μεγάλη υπόθεση η πίστη, το Ορθόδοξο φρόνημα, η θυσιαστική αγάπη, το πνεύμα μετανοίας, η ειρήνη της ψυχής και της σάρκας. Υπακοή στο θέλημά Του, αγία υπομονή και τότε έρχεται η πνευματική προκοπή και τότε ο Ήλιος, δεν θα σβήσει ποτέ πιά. Ο Θεός, είναι το χέρι που μοιράζει την άφεση, που μεταμορφώνει το Σκοτάδι σε Φως! «Γονατίστε και σπείρετε προσευχή… Κάποια ημέρα η προσευχή αυτή θα καρπίσει», έλεγε ο Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ.
