Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Ζούμε σε μία πλανεμένη εποχή, όπου η μαγεία, ο δαιμονισμός, η κατάληψη από τον σατανά και τα δαιμονικά πνεύματα, είναι κάτι το καθημερινό. Είναι πολλοί, οι συνάνθρωποί μας που δαιμονίζονται, από υπερβολικό εγωϊσμό, έπαρση, μεγάλη αλαζονεία.
Η μαγεία, ο δαιμονισμός έγιναν ΜΟΔΑ και διαλύουν ψυχές, σώματα, συνειδήσεις, σπίτια, οικογένειες. Υπάρχουν άμυαλοι, που καλούν πονηρά πνεύματα, σε ειδικές τελετές, σκοτεινές. Όλο αυτό είναι ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ και είναι διαβολική επινόηση.
Και από την άλλη ενδέχεται να δαιμονιστούν, όσους στέλνουμε, από κακία, επιπολαιότητα, άγνοια στον… «ΕΞΩ ΑΠΟ ΕΔΩ» (στον διάβολο). Πρέπει να αποφεύγουμε τέτοιες πρακτικές, γιατί είναι καταστροφικές και προκαλούν πόνο και δάκρυα.
Ο ίδιος ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης «μάλωνε», αυστηρά τους γονείς (και όχι μόνο) που χρησιμοποιούσαν τέτοιες πρακτικές… που κατέστρεφαν τα παιδιά τους.
Μάλιστα, είχε αποκαλύψει, ένα αληθινό περιστατικό με μία μητέρα που συχνά συγκρουόταν σκληρά με την κόρη της. Κάποτε θυμωμένη η μητέρα στέλνει… «στον διάβολο» την κόρη της, με οργή, των ώρα που εκείνη βγαίνει από το σπίτι τους για να πάει στις φίλες της (!!!) να… διασκεδάσει. Και δυστυχώς η κόρη δεν επέστρεψε ποτέ στο σπίτι, σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Μετά από αυτό το τραγικό γεγονός, η μητέρα έχασε τα «μυαλά» της.
Ο Αντίδικος χρησιμοποιεί πολλά «κόλπα» για να μάς πλανέψει, να μάς ξεγελάσει, να μάς αχρηστεύσει. Κινδυνεύουν, να δαιμονιστούν, και όσοι νέοι ασχολούνται, συστηματικά, με δαιμονικούς στόχους, σατανικούς. Όσοι άνθρωποι, έχουν δαιμόνια, είναι δαιμονισμένοι, βασανίζονται, υποφέρουν, διαλύονται.
Η ζωή τους σταυρική… στην πραγματικότητα, είναι κόλαση, είναι μαρτύριο, που ΔΕΝ τελειώνει μέρα-νύχτα!!!
Η ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΥ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ
Εξιστορεί, με συγκίνηση, ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ότι όταν εγκαταβίωνε στην Ιερά Μονή Φιλοθέου, μία εμπειρία που είχε τότε. Αγρυπνούσε στο κελάκι του και αντιλήφθηκε πως κάποιος ήρθε έξω από το μοναστήρι και είχε μεγάλη ανάγκη.
Ήταν ένας μοναχικός άνθρωπος που είχε μέσα του δαιμόνιο και βασανιζόταν. Η πόρτα τής Ιεράς Μονής Φιλοθέου, με την δύση του ηλίου έκλεινε και άνοιγε την άλλη ημέρα το πρωΐ.
Επειδή ήταν νηστικός ο γέροντας Παΐσιος τού έβαλε τρόφιμα σε ένα καλαθάκι και το κατέβασε από το παράθυρο του κελιού του με ένα σκοινί. Ο Όσιος γέροντας ήταν προβληματισμένος με την κακή του κατάσταση και ΟΛΗ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΤΑΝ ΚΑΡΔΙΑΚΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΘΕΡΑΠΕΥΣΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ.
Και πράγματι, έγινε το ΘΑΥΜΑ, την άλλη μέρα, νωρίς το πρωΐ που άνοιξε την πύλη της Ιεράς Μονής προσκύνησε, μετά δακρύων, στον ιερό ναό τις ιερές εικόνες και δόξασε τον Κύριο, που τον είχε θεραπεύσει. Ο Ελεήμων Χριστός τον λυπήθηκε, άκουσε τις προσευχές του π. Παϊσίου, αλλά συγκινήθηκε και από την καλή «προαίρεση» τού δαιμονισμένου.
Και σήμερα, γίνονται θαύματα, αρκεί να υπάρχει καρδιακή προσευχή, φιλότιμο, καλή προαίρεση. Η ανθρωπότητα παραφρόνησε και η ανθρωπιά έχει χαθεί. Παντού πόλεμοι, παντού πόνος, παντού δυστυχία. Χρειάζεται δυνατή προσευχή με πόνο, με δάκρυα μετάνοια, για να έχει αποτέλεσμα.
Εξιστορεί ο Όσιος γέροντας Παΐσιος: «Κάποτε πήγαν σ’ έναν ιερέα έναν δαιμονισμένο και τον παρακάλεσαν να κάνει Θεία Λειτουργία. Εκείνος, όταν ήταν να τον μνημονεύσει στην Προσκομιδή, πριν βγάλει μερίδα γι’ αυτόν, είπε με πολύ πόνο:
«Κύριε, απάλλαξε το πλάσμα Σου από την επήρεια τού δαιμονίου. «Μνήσθητι Κύριε του δούλου σου…». Και το θαύμα έγινε… το φθονερό δαιμόνιο δεν άντεξε και έφυγε. Έτσι λυτρώθηκε ο άνθρωπος, σώθηκε, ελευθερώθηκε. Μόν μέσα στην Εκκλησία, μπορεί να σωθεί, ο άνθρωπος, μπορεί να αναγεννηθεί, να μεταμορφωθεί, να αλλάξει «ρότα» η πορεία τής ζωής του.
Τα φθονερά πνεύματα η γλωσσοφαγιά, η κακία, το «κακό μάτι» μάς εγκλωβίζουν, μάς θανατώνουν, μάς ακυρώνουν. Στην προσευχή με πόνο, ακολουθεί Θεία Παρηγοριά. Προσευχόμαστε και μετά τα αφήνουμε, όλα στα χέρια τού Θεού και έτσι ειρηνεύει ο άνθρωπος. Μέσα από τον πόνο έρχεται η πραγματική χαρά, η ανάστασή μας. Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ, είναι ουσιαστική, καθοριστική.
Λέει ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: «Με την προσευχή στέλνω σήμα, ζητώ βοήθεια. Ζητώ συνέχεια από τον Χριστό, από την Παναγία, από τους Αγίους, για τον εαυτό μου και για τους άλλους. Αν δεν ζητήσω ΔΕΝ θα μού δώσουν».
Η πίστη οδηγεί στο θαύμα και όχι το θαύμα στην πίστη. Το θαύμα είναι μυστήριο, μόνο το ζεις, το βιώνεις και δεν εξηγείται, το μυαλό δεν μπορεί να το ερμηνεύσει. «ΑΙΤΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΟΘΗΣΕΤΑΙ ΥΜΙΝ». Μένουμε όρθιοι στις δοκιμασίας, στις θλίψεις, στις πίκρες, στις ασθένειες, και δεν χάνουμε τις ελπίδες μας. Οι Άγιοι πρεσβεύουν για εμάς. Οι Άγιοι είναι Άγιοι και ΔΕΝ έχουν ανθρώπινα πάθη, ανθρώπινες μικρότητες. Η σωτηρία μας απαιτεί την μετάνοιά μας, την ταπείνωσή μας! Στο χέρι μας είναι να σωθούμε!!!
Επιστράτευση προσευχής, ώστε να σταματήσουν οι πόλεμοι, ώστε να αποφύγουμε την επιστράτευση και τον πόλεμο. Κοντά στον Ιησού Χριστό θα γίνουμε ευτυχισμένοι, θα γίνουμε πλήρεις, σοφοί, χαρούμενοι, γεμάτοι.
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ.
