Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Οι εξιστορήσεις των Αγίων, αναμφίβολα είναι συγκλονιστικές και πνευματικά ευεργετικές. Προς Δόξαν Θεού, ο Άγιος Παΐσιος, διηγούνταν ενίοτε, δικές του εμπειρίες, όχι για να «παινευτεί», αλλά για να ενισχυθούν πνευματικά οι άνθρωποι.
Ο Άγιος Παΐσιος είχε μία δυσκολία να προσευχηθεί στον Χριστό. Ένιωθε μία δυσκολία, ένα κράτημα. Καταθέτει ο Άγιος γέροντας Παΐσιος: «…Στον Χριστό είχα μία δυσκολία. Την εικόνα Του με φόβο την φιλούσα. Και συνέβη αυτό που θα σας πω:
Ήταν βράδυ τού Τιμίου Προδρόμου, θα ξημέρωνε τού Αγίου Κάρπου. Νιώθω ανάλαφρος, πούπουλο. Καμία όρεξη να κοιμηθώ. Κάθισα να γράψω κάτι για τον παπά Τύχωνα. Παίρνει να φωτίζει. Στις 9 η ώρα (6 περίπου κοσμικά, το πρωΐ) δεν είχα κοιμηθεί. Σε μία στιγμή σαν να χάθηκε ο τοίχος τού κελιού μου (δίπλα στο κρεβάτι προς το εργαστήριο).
Βλέπω τον ΧΡΙΣΤΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΕΞΙ ΜΕΤΡΑ περίπου. ΤΟΝ ΕΒΛΕΠΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΛΑΪ. ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΞΑΝΘΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΓΑΛΑΝΑ. ΔΕΝ ΜΟΥ ΜΙΛΗΣΕ! ΚΟΙΤΑΞΕ ΔΙΠΛΑ, ΟΧΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΜΕΝΑ. ΔΕΝ ΕΒΛΕΠΑ ΜΕ ΤΑ ΣΩΜΑΤΙΚΑ ΜΑΤΙΑ. Αυτά είτε ανοιχτά είναι, είτε κλειστά καμία διαφορά δεν έχει. ΕΒΛΕΠΑΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ»!!!
Η εμπειρία που βίωσε ο Όσιος γέροντας Παΐσιος είναι συγκλονιστική, και συνεχίζει: «Αξίζει να αγωνίζεται κάποιος χίλια χρόνια για να δει αυτή την ομορφιά, ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΟΝΟ. Τι μεγάλα και ανείπωτα, είναι δυνατόν να χαριστούν στον άνθρωπο και με τι τιποτένια
ασχολούμαστε»!
Να δεις μπροστά σου τον Χριστό, στα έξι μέτρα, είναι κάτι το απερίγραπτο, το μοναδικό. Ο Άγιος γέροντας ένιωσε απέραντη χαρά, γαλήνη, ειρήνη, αγαλλίαση. Πλημμύρισε με αισθήματα δυνατά, βίωσε το υπέρ φύσιν, γέμισε με αναστάσιμη χαρά!
Αυτή την Χαρά που μόνο Εκείνος προσφέρει, απλόχερα. Τα ανείπωτα, τα άγια, τα ευλογημένα τού Ζώντος Χριστού. «Ο ΩΡΑΙΟΣ ΚΑΛΛΕΙ ΠΑΡΑ ΤΟΥΣ ΥΙΟΥΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ». Ο Άγιος Παΐσιος δήλωσε με βαθιά συγκίνηση ότι δεν είχε δει ποτέ τέτοια εικόνα τού Χριστού! Μάλιστα, αργότερα, όταν ο Άγιος πήγε στην Σουρωτή περιέγραψε αναλυτικά στις αδελφές πώς ήταν, ειδικά το πρόσωπό Του, όπως ακριβώς τον είδε, και Τον αγιογράφησαν.
ΦΩΣ ΓΛΥΚΥΤΑΤΟΝ
Όταν ήταν στα Κατουνάκια, ο Άγιος Παΐσιος είχε θεϊκές εμπειρίες μεγάλες. Διηγείται (συνοπτικά): «Ενώ έλεγα την ευχή την νύχτα, ήρθε μέσα μου μία μεγάλη χαρά. Συνέχισα να λέω την ευχή και ξαφνικά το κελί μου πλημμύρισε από φως. ΗΤΑΝ ΛΕΥΚΟ ΜΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΑΠΟΧΡΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ.
Η καρδιά μου χτυπούσε γλυκά. Συνέχισα να κάνω κομποσκοίνι, μέχρι που βγήκε ο ήλιος. Το φως ήταν τόσο δυνατό! Πιο δυνατό από το φως τού ήλιου. Ο ΗΛΙΟΣ ΕΧΑΝΕ ΤΗΝ ΛΑΜΨΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ. ΕΒΛΕΠΑ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΜΟΥ ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΤΟ ΗΛΙΑΚΟ ΦΩΣ ΩΧΡΟ, όπως είναι το φως τής σελήνης, κατά την πανσέληνο.
Το φως το έβλεπα για πολύ. Μετά όταν το φως έλειψε και η Χάρις μειώθηκε, τότε δεν εύρισκα καμία χαρά και παρηγοριά. Έβλεπα τον εαυτό μου, σαν ένα ζώο, (πρόκειται περί του Ακτίστου Φωτός)». Άλλη μία υπέρ φύσιν εμπειρία, που βίωσε ο γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης και μας την κατέθεσε ταπεινά, για να μας ενισχύσει πνευματικά.
Το Άκτιστο Φως, η κορυφαία πνευματική εμπειρία που μπορεί να έχει ένας Χριστιανός, κληρικός, μοναχός, ακόμα και λαϊκός. Έρχεται και παρηγορεί, ανακαινίζει, μεταμορφώνει τον άνθρωπο τού Θεού. Απαιτείται να έχεις καθαρότητα πνεύματος και ψυχής, φρόνημα Ορθόδοξο, ταπεινό, ανιδιοτελή αγάπη, πνεύμα θυσιαστικό, να ασκείς την νοερά προσευχή.
Είναι κάτι το ουράνιο, το θεϊκό, το μεγαλύτερο ίσως δώρο που μπορεί να μας χαρίσει ο Θεός. Αισθάνεσαι, μία απέραντη χαρά, παραδεισένια που σε σκεπάζει, που σε περικυκλώνει. Εκείνη την στιγμή ζεις κάτι το τόσο φωτεινό, που ο ήλιος μπροστά του μοιάζει με… λυχνάρι! Δεν υπάρχουν λόγια, λέξεις, φράσεις για να περιγράψει κάποιος το Άκτιστο Φως. Γαλαζο-άσπρο… μοναδικό το βλέπεις και διαλύεσαι! Αισθάνεσαι ότι είσαι στον Παράδεισο και είσαι στην αγκαλιά Του.
Αυτά τα μοναδικά, που αξίζει κάθε θυσία για να γευτείς. Είναι ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ δεν είναι κάτι που μπορείς να το απαιτήσεις! Χαρίζεται, προσφέρεται!
Η ανθρώπινη λογική δεν μπορεί να το κατανοήσει… είναι κάτι το Θεϊκό, το υπερβατικό, το υπέρ φύσιν!
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ.
