Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
«Μία χήρα γυναίκα, με δύο ανήλικα παιδιά, διαγνώστηκε με λευχαιμία. Οι γιατροί την προτρέπουν να ξεκινήσει άμεσα… ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ, σε δημόσιο νοσοκομείο των Αθηνών. Εκείνη όμως επιλέγει, πρώτα, να πάει στην Σύμη στον Πανορμίτη, στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, για να προσκυνήσει την εικόνα του και να ζητήσει την ΒΟΗΘΕΙΑ του.
Πράγματι, σπεύδει στην Ιερά Μονή γονατίζει με πίστη μπροστά στην Ιερή και Θαυματουργή Εικόνα του και με δάκρυα στα μάτια ζητά στήριξη για να σηκώσει τον… σταυρό της! Και πράγματι… ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΕΓΙΝΕ… Στις επαναληπτικές εξετάσεις που έκανε όταν επέστρεψε στην Αθήνα το ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΗΤΑΝ ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΟ, η λευχαιμία είχε εξαφανιστεί, θαυματουργικά…»!
Η Ιερά Μονή του Μιχαήλ του Πανορμίτη, είναι ένας από τους πιο σημαντικούς προσκυνηματικούς προορισμούς τής Απανταχού Ορθοδοξίας. Συχνά-πυκνά επεμβαίνει ο Ταξιάρχης και θεραπεύει ψυχές και σώματα. Είναι ο Προστάτης των πονεμένων, των θλιμμένων, των μοναχικών, των περιθωριακών, των ασθενών. Η Σύμη είναι τόπος ευλογημένος, είναι το νησί των Αγγέλων, του Πανορμίτη.
Ο Ταξιάρχης, ο Πρωτάρχης, ο Αρχηγός των Αγγελικών Ταξιαρχών, ο προστάτης, ο καθοδηγητής, που όποιος τον γνωρίζει από κοντά… ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ! Αφυπνίζεται, αλλάζει ζωή και προτεραιότητες. Η Ιερή και Θαυματουργή εικόνα τού Πανορμίτη στην Σύμη, είναι επιβλητική, αυστηρή, ουράνια… εντυπωσιακή, προκαλεί δέος και θαυμασμό.
Είναι «ντυμένη» όλη, πλην του προσώπου του, με ασήμι και χρυσό. Έγινε με χρήματα των Καπεταναίων τής περιοχής, σε ένδειξη αγάπης, ευγνωμοσύνης, προς τον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Άλλωστε ο Πανορμίτης είναι ο προστάτης των Δωδεκανήσων, της Σύμης, των ναυτικών, των ταξιδιωτών, των σφουγγαράδων.
Η Χάρη του, η Προστασία του απλώνεται σε ΟΛΗ την χώρα, σε όλη την οικουμένη! Μία παρουσία συγκλονιστική, διαχρονική, αιώνια, που αγιάζει τα πάντα… στο πέρασμά της. Ο Ταξιάρχης κατατροπώνει εχθρούς, δαίμονες και ταγκαλάκια! Είναι το ΔΕΞΙ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ο Αρχάγγελος Μιχαήλ.
Όποιος προσεύχεται μπροστά στην εικόνα του ευεργετείται, θεραπεύεται, σώζεται. Όποιος τον επικαλείται με πίστη, μεταμορφώνεται. Η προσευχή η γενόμενη μετά βεβαίας ελπίδας κάνει τον διάβολο να τρέμει και του σακατεύει ΟΛΑ τα σχέδια.
Η προσευχή ακυρώνει τα σχέδια των δαιμόνων. Είναι αναρίθμητα τα θαύματα που γίνονται με τις πρεσβείες τού Αρχάγγελου Μιχαήλ. Μας προτρέπει να κάνουμε το σωτήριο βήμα, να μπούμε στο ιατρείο της Εκκλησίας τού Χριστού. Να μπούμε και να μην φύγουμε ποτέ. Να μπούμε στο πατρικότατο Μυστήριο τής Εξομολόγησης, να παραδοθούμε σ’ Εκείνον ανεπιφύλακτα.
Στην Νοτιοδυτική πλευρά τής Σύμης, στον ΟΡΜΟ τού Πανορμίτη βρίσκεται η Ιερά Μονή με το καμπαναριό, το επιβλητικό, σε στυλ μπαρόκ. Η Σύμη βρίσκεται δώδεκα ναυτικά μίλια Βορειοδυτικά τής Ρόδου. Όταν φτάνει και όταν φεύγει πλοίο επιβατικό από τον ΟΡΜΟ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΜΙΤΗ, χτυπούν χαρμόσυνα οι καμπάνες. Για κάποιους είναι οι πιο γλυκές καμπάνες που ακούστηκαν στην γη, μία γλυκιά, μία τρυφερή στιγμή που γεννά προσδοκίες.
Γεννά χρώματα, αρώματα, μελωδίες σε μία εποχή δύσκολη και συχνά ΟΔΥΝΗΡΗ! Η Ορθοδοξία, ο Ταξιάρχης, οι Αρχάγγελοι μάς φροντίζουν, μάς ενισχύουν σε μία εποχή που τα αποθέματα ζεστασιάς όλο και λιγοστεύουν. Και αυτό γίνεται γιατί όλο και λιγοστεύουν τα αποθέματα αγάπης.
Οι άνθρωποι σήμερα είναι συνεχώς θλιμμένοι, πικραμένοι, στενοχωρημένοι. Λείπει η χαρά της ζωής, το χαμόγελο. Ο Χριστός όμως επιθυμεί να δει το πρόσωπό μας να αστράφτει από χαρά. Και εμείς παραμένουμε ανασφαλείς, ανειρήνευτοι, σκοτεινοί, φοβικοί, γκρίζοι, στενάχωροι, χαμένοι.
ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΕΧΟΥΜΕ… ΑΓΧΟΣ; Γιατί έχουμε τόσες ανασφάλειες, τόσες πίκρες, τόσα «σκοτάδια»; Γιατί δεν μας πονάει το άδικο; Μήπως ζούμε χωρίς καρδιά, χωρίς ελπίδα; Καιρός να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε, που ενεργούμε, που στεκόμαστε ενώπιον τού Χριστού. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ, ΜΑΣ ΞΑΝΑΚΑΛΕΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΠΟΥΣΙΑΖΟΥΜΕ…
Όμως ο Χριστός είναι Αγάπη, είναι Έλεος, είναι της Μακροθυμίας το πέλαγος. Επιλέγουμε το ΦΩΣ που είναι ο Χριστός. Η ζωή τού Χριστιανού πρέπει να είναι μία διαρκής μίμηση τής ζωής τού Χριστού. Να αρνηθούμε τον εαυτό μας, να σηκώσουμε τον σταυρό μας και να Τον ακολουθήσουμε.
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ.
