Η επιλογή του Υπουργού Μιχάλη Χρυσοχοΐδη να βαφτίσει «αντικοινωνική συμπεριφορά» τις αγροτικές κινητοποιήσεις και να μεταφέρει το βάρος από το γιατί διαμαρτύρονται οι παραγωγοί στο πόσο ταλαιπωρούνται οι οδηγοί, αποτελεί μέρος της πολιτικής γραμμής του κοινωνικού αυτοματισμού.
Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης επέλεξε να σταθεί απέναντι στον διαμαρτυρόμενο πολίτη/αγρότη. Σε τηλεοπτική του παρέμβαση περιέγραψε τα μπλόκα ως «παράνομες πράξεις», μίλησε για την κατάληψη των δρόμων και άφησε ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο του επόμενου «σταδίου» με νέες διατάξεις και εφαρμογή της καταστολής, ενώ ταυτόχρονα επανέλαβε ότι υπάρχουν 6–7.000 τρακτέρ στους δρόμους και πως η κυβέρνηση προς το παρόν δεν θα ασκήσει την «νόμιμη βία» της καταστολής.
Το προειδοποιητικό του μήνυμα, περισσότερο θυμίζει τελεσίγραφο του τύπου, «σήμερα σας ανεχόμαστε, αύριο θα σας μαζεψουμε…!»
Η ρητορική αυτή, όμως, σπάει πάνω στη θεσμική πραγματικότητα και πάνω στις ίδιες τις παραδοχές του. Όταν ένας υπουργός μιλά για «κατάχρηση δικαιώματος» και “ακραίες ενέργειες”, οφείλει να θυμάται ότι το δικαίωμα της δημόσιας συνάθροισης κατοχυρώνεται ρητά από το Άρθρο 11 του Συντάγματος, με περιορισμούς μόνο υπό αυστηρές προϋποθέσεις και με αιτιολογημένη απόφαση.
Η πραγματικότητα στην ύπαιθρο λύνεται με καθαρές δεσμεύσεις για κόστος παραγωγής, καύσιμα, ρεύμα, ενισχύσεις. Ακόμη και στο πεδίο του αγροτικού πετρελαίου, όπου υπάρχουν ρυθμίσεις και διευκρινίσεις για επιστροφές ΕΦΚ, η κοινωνία βλέπει συχνά μια διαδικασία γραφειοκρατική και αργή, που δεν αρκεί για να ανακουφίσει στην ώρα της την πίεση στο χωράφι.
Στο παρασκήνιο των αγροτικών πληρωμών συνεχίζουν να τρέχουν κρίσιμα χρονοδιαγράμματα και εκκρεμότητες που κρατούν τον παραγωγό σε αβεβαιότητα μέχρι το τελευταίο ευρώ.
