Γράφει η Μαρία Γιαλαμά
Τις τελευταίες ημέρες του Ιανουαρίου, γεγονότα μη συνήθη, βύθισαν για άλλη μία φορά τους Έλληνες στο πένθος. Μη συνδεόμενα μεταξύ τους, ειμή μόνο με τον βαθύ πόνο που σκόρπισαν απλόχερα, τραυμάτισαν τον κοινωνικό ιστό, αφήνοντας πίσω τους νεκρούς, υλικές ζημιές και τεράστια ερωτηματικά.
Ανυπαρξία συντονισμένου κρατικού μηχανισμού
Ερωτήματα που έχουν να κάνουν με την απουσία ενός δομημένου και άρτια συντονισμένου κράτους γεννώνται. Ενός κρατικού μηχανισμού, που να μπορεί να μεριμνά για το ασφαλώς ζην του πολίτου προφυλάσσοντάς τον με έργα, υποδομές και ελέγχους προς αποφυγή του αναπόφευκτου. Διότι ακόμη και ο όρος “Υπουργείο Πολιτικής Προστασίας”, αυτό συμπεριλαμβάνει και επ’ ουδενί μόνον την ηχηρή προειδοποίηση των χρηστών κινητού τηλεφώνου, για κίνδυνο από ακραία καιρικά φαινόμενα, πυρκαγιές και βροχοπτώσεις. Αν ήταν μόνον τα προαναφερθέντα, αρκούσε μία σύνδεση ενός τηλεφωνικού κέντρου με την μετεωρολογική υπηρεσία και με την πυροσβεστική και θα ηχούσαν όλα τα κινητά, άνευ επιβαρύνσεως του κρατικού προϋπολογισμού με τα εκατομμύρια ευρώ, για την μισθοδοσία πολιτικών προσώπων και απασχολουμένων με δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα. Άλλη μία φορά που το επιτελικό κράτος, αποδεικνύεται ανύπαρκτο ή εντελώς ανίκανο να ελέγξει και να εξασφαλίσει σωστή ποιότητα υπηρεσιών στους πολίτες.
Οι έντονες βροχοπτώσεις της εποχής, με θύματα δύο πολίτες, ανέδειξαν για άλλη μία φορά το ανεξέλεγκτο των δομήσεων περιοχών που κάποτε φιλοξενούσαν χειμάρρους, που οδηγούσαν τα όμβρια ύδατα στην θάλασσα. Οι πυρκαγιές που κατέκαψαν τον Υμηττό, το επικλινές του εδάφους, η κάλυψη των χειμάρρων με υποτυπώδη έργα απορροής των υδάτων, κατέστησαν μία από τις ακριβότερες περιοχές του Νοτίου τομέως της Αττικής, ευάλωτη στις καταιγίδες. Δεν είναι μόνον η εκπαιδευτικός που παρεσύρθη από το ρεύμα δημιουργηθέντος ποταμού και πνίγηκε σφηνωμένη στις ρόδες σταθμευμένου αυτοκινήτου, είναι και η καταστροφή περιουσιών από τα ορμητικά νερά και τα φερτά υλικά από τον γυμνό πλέον από δένδρα Υμηττό.
Το πώς αδειοδοτήθηκαν οικόπεδα δίπλα σε υπάρχοντες χειμάρρους και ανεγέρθησαν πολυόροφες οικοδομές, είναι πλέον περιττό να υποβάλλεται ως ερώτηση, δεδομένου ότι η ανεξέλεγκτη δόμηση, είναι προϊόν πράξεων κάποιων υπαλλήλων των πολεοδομιών, που έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην αξιοποίηση ελευθέρων χώρων, περιοχών με αυξανομένη ζήτηση στεγάσεως.
Η σκέψη και μόνον ότι στην πρωτεύουσα του κράτους εν έτει 2026, πνίγονται πολίτες και καταστρέφονται κινητές και ακίνητες περιουσίες, γεννά θυμό και θλίψη. Θυμό διότι το ελάχιστο που οφείλει να προσφέρει μία οργανωμένη πολιτεία στους πολίτες της απουσιάζει και θλίψη, για “τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα” του κατ’ όνομα επιτελικού κράτους των 65+ υπουργών, υφυπουργών και των πολυπληθών Γεν. Γραμματέων, που αμείβονται από το υστέρημα των πολιτών, άνευ προσφοράς στοιχειώδους έργου. Θλίψη για την διαρκή κοροϊδία και την ατιμωρησία των μονίμως ανευθύνων σε θέσεις υπευθύνων. Θλίψη για έναν λαό αποχαυνωμένο από το κυνήγι της δήθεν ευμάρειας, που επιτρέπει κηφήνες να διαβιούν εις βάρος του, φέροντες τον μανδύα των αρίστων. Θυμό για τα πάμπολλα τρωκτικά που εισέδυσαν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και διαβιούν με αργομισθίες, τη ανοχή των ψηφοφόρων. Θυμό, γιατί ο Πρωθυπουργός, ο υπουργός, ο υφυπουργός, οι γεν. γραμματείς, ο εργαζόμενος στον δημόσιο τομέα, δεν αναλαμβάνει ποτέ την ευθύνη των πράξεών του, ούτε φυσικά του καταλογίζονται ευθύνες. Η εποχή του φόβου των πολιτών και του ανεξελέγκτου των πολιτικών, πρόλαβε και αλλοτρίωσε συνειδήσεις δημιουργώντας στην πορεία στρατιές εργαζομένων που έχουν μόνο δικαιώματα, άνευ υποχρεώσεων. Δυστυχώς η τελματώδης αυτή κατάσταση, των χιλιάδων βολεμένων που ζουν εις βάρος των εκατομμυρίων φορολογουμένων, είναι δύσκολο να αναστραφεί. Χρειάζεται ισχυρή, καθαρή ηγεσία και φυσικά ελεύθερο τύπο και ανεξάρτητη Δικαιοσύνη.
Νύχτα Ιμίων και ομοιότητες με το σήμερα
Η εικόνα της πλήρους αποσυνθέσεως της οργανωτικής κρατικής δομής, υπενθυμίζει την υπάρχουσα κατάσταση προ τριακονταετίας, τις ημέρες των γεγονότων των Ιμίων, 29/1--1/2--1996. Όλα τότε επικοινωνιακώς τακτοποιημένα, μεγάλα λόγια και συνθήματα, ο εκσυγχρονισμός υπόσχεση καλπάζουσα στα πράσινα λιβάδια της εποχής, μέχρι την αποφράδα ημέρα των Ιμίων. Το βράδυ που αποκαλύφθηκε η γύμνια των πολιτικών και η ανικανότητα των φοβικών στρατιωτικών ηγεσιών και της συνολικής κρατικής διαλύσεως. Το ξημέρωμα της ντροπής και του μεγάλου πόνου για την απώλεια των τριών αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, θυμάτων της ανικανότητος της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Τριάντα χρόνια με μικρά διαλείμματα, η ιστορία επαναλαμβάνεται με τις άτολμες κυβερνήσεις των πολιτικών νάνων, που μοιράζουν τα αντίδωρα του Έθνους και της Πατρίδος, σε περιστασιακούς φίλους, ξεπουλώντας την πατρογονική κληρονομιά. Η ομοιότητα του σήμερα με την εποχή εκείνη της πλασματικής ευμάρειας, των υπερβολικών μονομερών δικαιωμάτων των εκλεκτών και των προθύμων της Εθνικής μειοδοσίας, είναι εκπληκτική. Θαυμαστές του σημιτικού εκσυγχρονισμού, κυβερνούν, προετοιμάζοντας τους ευκολόπιστους Έλληνες για την τρίτη Εθνική μειοδοσία με εκσυγχρονιστικό μανδύα. Ίμια και γκρίζο σε Ελληνικές βραχονησίδες του Αιγαίου, συμφωνία των Πρεσπών της Εθνικής μειοδοσίας και Πρέσπες του Αιγαίου, έχουν τον εκσυγχρονισμό και την φιλία των λαών αφήγημα, και το αποτύπωμα φοβικών, ξενόδουλων ανικάνων να υπερασπισθούν την προγονική κληρονομιά κρατούντων..
Η αξία της ανθρώπινης ζωής προέχει όλων
Πέντε γυναίκες εργαζόμενες σε μεγάλη γνωστή βιομηχανία τροφίμων στην Θεσσαλία, άφησαν την τελευταία τους πνοή στον χώρο εργασίας τους, μετά από έκρηξη. Η είδηση προσέθεσε πόνο, οι δε αιτίες του ατυχήματος, μη ανακοινωθείσες ακόμη επισήμως, οδηγούν σε αμέλεια ελέγχου καταλληλότητος εγκαταστάσεων και φυσικά σε ανεύθυνη επόπτευση από τον αρμόδιο συντηρητή και τους ελεγκτές του κράτους.
Η αμέλεια υπευθύνου συγκεκριμένου τομέως, στοίχησε σε ανθρώπινες ζωές, βύθισε στο πένθος οικογένειες και κατέστρεψε μία βιομηχανική μονάδα που προσέφερε καλής ποιότητος προϊόντα στους καταναλωτές και φυσικά εργασία στους κατοίκους της περιοχής που έδρευε.
Το να αναζητείται η ανάπτυξη και οι νέες θέσεις εργασίας, άνευ εξασφαλίσεως της υπάρξεως αυστηρών πρωτοκόλλων λειτουργίας των βιομηχανικών μονάδων, εποπτευομένων από συνειδητούς ειδήμονες, είναι ουτοπικό, μα πάνω απ’ όλα ανθρωποφάγο.
Η αξία της ανθρώπινης ζωής, επιβάλλεται να αποτελεί προτεραιότητα για όλους τους δημιουργούς χώρων εργασίας και παραγωγής. Η ασφάλεια και η υγιεινή στην εργασία είναι τα μεγάλα ζητούμενα.a
