Νέα αγιοκατάταξη ανακοινώθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με τον παπά Τύχωνα να εντάσσεται επισήμως στους Αγίους της Εκκλησίας
Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε ομόφωνα την αγιοκατάταξη του παπά Τύχωνα του Αγιορείτη, εντάσσοντάς τον στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Η απόφαση της Συνόδου
Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, η Αγία και Ιερά Σύνοδος, η οποία συνεδρίασε στις 11 Φεβρουαρίου υπό την προεδρία της Α.Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχη, εξέτασε τα θέματα της ημερήσιας διάταξης και προχώρησε στην ομόφωνη απόφαση για:
- Την κατάταξη στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας του οσιακής βιοτής Αγιορείτη Ιερομονάχου Τύχωνος, ο οποίος ασκήτεψε στη Σκήτη Καψάλας, στο Ιερό Σταυρονικητιανό Κελλί του Τιμίου Σταυρού στο Άγιον Όρος.
- Την αγιοκατάταξη του μοναχού Γεωργίου, γνωστού ως Χατζη-Γεώργη, καταγόμενου από την Καππαδοκία και κοιμηθέντος στην Κωνσταντινούπολη.
Η απόφαση της Συνόδου σηματοδοτεί την επίσημη αναγνώριση της πνευματικής προσφοράς και της ασκητικής ζωής του παπά Τύχωνα, ο οποίος υπήρξε ιδιαίτερα σεβαστή μορφή του Αγίου Όρους.
Ο πνευματικός του αγίου Παϊσίου
Στο βιβλίο του Ιερομονάχου Αγαθαγγέλου, αναφέρονται τα εξής:
Στις 23 Σεπτεμβρίου του 1968 (10-9 με το παλιό ημερολόγιο) έφυγε για την αιώνια πατρίδα ο ρώσος γέροντας του π. Παϊσίου, παπά Τύχων ο πνευματικός. Δίπλα του καθ’ όλες τις τελευταίες μέρες της ζωής του ήταν ο γέρων Παΐσιος ο οποίος αναφέρει ότι ο ετοιμοθάνατος ερημίτης έβλεπε τον άγιο Σέργιο του Ράντονεζ τον οποίο ευλαβείτο πολύ.
Ο π. Παΐσιος τον είδε επίσης ολοζώντανο τρία χρόνια μετά. Γράφει ο γέροντας: «Στις 10 Σεπτεμβρίου 1971, βράδυ, μετά το μεσονύκτιο. Ενώ έλεγα την ευχή, βλέπω ξαφνικά τον Γέροντα να μπαίνη στο κελλί! Πετάχτηκα και του έπιασα τα πόδια και τα φιλούσα με ευλάβεια. Δεν κατάλαβα όμως πώς ξεγαντζώθηκε από τα χέρια μου και, καθώς έφευγε, τον είδα να μπαίνη στο Ναό, και εξαφανίστηκε. Φυσικά, τα χάνει κανείς εκείνη την ώρα, όταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα. Ούτε και μπορεί να τα εξηγήση αυτά με την λογική, γι’ αυτό και λέγονται θαύματα. Άναψα αμέσως το κερί, γιατί μόνο το κανδήλι είχα αναμμένο, όταν συνέβη αυτό, για να σημειώσω στο ημερολόγιο την ημέρα αυτή πού μου είχε παρουσιασθή ο Γέροντας, για να το θυμάμαι. “Όταν είδα ότι ήταν η ήμερα πού είχε κοιμηθή ό Γέροντας (10η Σεπτεμβρίου), πολύ λυπήθηκα και ελέγχθηκα, που μου πέρασε τελείως απαρατήρητη εκείνη η ήμερα. Πιστεύω να με συγχώρησε ο καλός πατέρας, γιατί εκείνη την ημέρα, από το φώτισμα, το ηλιοβασίλεμα, είχα επισκέπτες στο Καλύβι και είχα κουραστή και ζαλιστή και ξεχάστηκα τελείως. Αλλιώς, κάτι θα έκανα για να βοηθηθώ ο ίδιος και να δώσω λίγη χαρά στον Γέροντα με ολονύκτια προσευχή».
Στη μνήμη του αγίου ερημίτη, με την ψυχή μικρού παιδιού και την ζωή επουράνιου αγγέλου, κατατίθεται ευλαβικά αυτή η δημοσίευση.
Οι συμβουλές του ήταν σταλαγματιές βιωμάτων τής καρδιάς του. «Για να βρής καλόν πνευματικό, έλεγε, πρέπει να κάνης τρεις μέρες προσευχή και κατόπιν τι ο Θεός θα φωτίση. Και στο δρόμο που θα πηγαίνης να κάνης προσευχή να τον φωτίση ο Θεός να σου πη λόγους καλούς.
Πάντοτε να κάνης ευχή, πριν αρχίσης κάθε δουλειά. Να λες: Θεέ μου δώσε μου δύναμη και φώτιση» και κατόπιν ν’ αρχίζης τη δουλειά σου και στο τέλος Δόξα τω Θεώ».
Πολύ μιλούσε για την ταπείνωση «Κάθε πρωί ο Θεός ευλογεί τους ανθρώπους με το ένα χέρι. Όταν βλέπει ταπεινό άνθρωπο τον ευλογεί με τα δύο χέρια».
Κάποτε τον επισκέφτηκε ένας μοναχός και του είπε πως δεν έχει κάνει τίποτε κακό στη ζωή του. Διέκρινε όμως πως τα λόγια του έκρυβαν μεγάλη υπερηφάνεια και λυπήθηκε πολύ και τον θεώρησε ξεπεσμένο δαίμονα. «Δεν θέλω να βλέπω τέτοιον άνθρωπον», έλεγε, «χίλιες φορές να είχε πέσει σε αμαρτία, παρά έτσι που είναι. Αυτός είναι για την κόλαση παιδί μου». «Η κόλαση έχει γεμίσει από ανθρώπους παρθένους-υπερήφανους. Ταπεινό άνθρωπο θέλει ο Θεός».
Η ταπείνωση του παπά Τύχωνα ήταν τόση που όταν πήγαινε κανείς να εξομολογηθή, μετά από την συγχωρητική ευχή, τού έλεγε: «Παιδί μου, κάνε ευχή και για μένα…».
