Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Πορευόμαστε στα μονοπάτια τού Χριστού, στα Ιεροσόλυμα στην ΟΔΟ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ. Μέσα από μαρτύρια, οδηγείται πάνω στον Σταυρό και θυσιάζεται, εκούσια, για την δική μας σωτηρία. Εμείς αναλαμβάνουμε την αιτία τής συμφοράς μας, ομολογούμε την αμαρτία μας ή παραμένουμε αμετανόητοι, σκληρόκαρδοι, αλαζόνες; Επιλέγουμε να ανέβουμε στον Σταυρό ή θεωρούμε τον εαυτό μας άμεμπτο και ότι μάς ανέβασαν άλλοι;
Έχουμε μετάνοια… την μετάνοια τού ληστή, του σταυρωμένου, στα δεξιά τού Χριστού; Τα ίδια αμαρτήματα διαπράττουν και οι δύο ληστές, όμως τα διαχειρίζονται με διαφορετικό ήθος. Ο ένας ληστής αναγνωρίζει την ενοχή του και εξ αιτίας αυτού, καθαρίζει την όρασή του. Και τι συμβαίνει τότε;
Συμβαίνει κάτι το μοναδικό, το ξεχωριστό, το σπάνιο, το πρωτόγνωρο. Αρχίζει και βλέπει το αληθινό Πρόσωπο τού Χριστού! Τον αναγνωρίζει ο ληστής, ως Θεό, ως Βασιλιά και του ζητάει ΝΑ ΤΟΝ ΑΞΙΩΣΕΙ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ!
Ο άλλος ληστής προκαλεί, παραμένει αταπείνωτος, αμετανόητος. Εμπαίζει, ειρωνεύεται τον Κύριο, Τον προκαλεί και σκοτίζεται. Η αλαζονεία του καταργεί την όραση και τον οδηγεί στην απώλεια. Ο ληστής, ο σταυρωμένος στα δεξιά τού Χριστού, γίνεται ο πρώτος οικιστής τού Παραδείσου.
Το όνομά του Δυσμάς, που είπε, πάνω στον σταυρό στον Ιησού Χριστό: «ΜΝΗΣΘΗΤΙ ΜΟΥ ΚΥΡΙΕ, ΟΤΑΝ ΕΛΘΗΣ, ΕΝ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΣΟΥ». Τού απάντησε, τότε ο Κύριος: «ΑΜΗΝ ΛΕΓΩ ΣΟΙ, ΣΗΜΕΡΟΝ ΜΕΤ’ ΕΜΟΥ ΕΣΗ ΕΝ ΤΩ ΠΑΡΑΔΕΙΣΩ…».
Σήμερα, έχει δημιουργήσει ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος, προς τιμήν του εκ δεξιών ληστή ένα μικρό μοναστηριακό κάθισμα, μία μικρή ΣΚΗΤΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΑ ΛΗΣΤΗ. Στην κορυφή τού βουνού, πάνω από την Κερατέα, σε τόπο αφιλόξενο, έχει δημιουργήσει ο Σεβασμιώτατος, την μικρή Σκήτη, όπου η θέα είναι καταπληκτική. Εκεί ενώνονται ο ουρανός με την κορυφή του βουνού.. ανοίγει η ψυχή σου και αισθάνεσαι στην αγκαλιά τού Θεού! Εκπλήρωσε, ο Σεβασμιώτατος, το τάμα του, παρά τις δυσκολίες που συνάντησε, για να το υλοποιήσει!
Ο Ευαγγελιστής Λουκάς, ονομάζει τους ληστές κακούργους. Φαίνεται πως ήταν ό,τι χειρότερο είχε να επιδείξει η κοινωνία των Ιεροσολύμων, όπως καταθέτει ο Μητροπολίτης Νικόλαος. Σταυρώνονται δίπλα στον Χριστό για να επιτείνουν τον εξευτελισμό Του.
Είναι συγκλονιστικός ο τρόπος που «σώζεται» και κερδίζει τον Παράδεισο, ο εκ δεξιών ληστής και κυρίως πως ο Ελεήμων Χριστός ΤΟΥ ΤΑ ΣΥΓΧΩΡΕΙ ΟΛΑ, χωρίς αυτός να έχει την δυνατότητα και τον χρόνο να διορθώσει την ζωή του, να αποδείξει έμπρακτα και ουσιαστικά την μετάνοιά του.
Ένας ληστής, ένας κακούργος, ένας αμαρτωλός γίνεται ο πρώτος οικιστής τού Παραδείσου!!! Πόσο παρήγορο, πόσο λυτρωτικό και ελπιδοφόρο είναι για εμάς όλο αυτό!!! Ένας ληστής, να κάνει, μία συγκλονιστική ΟΜΟΛΟΓΙΑ, ΝΑ ΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΩΣ ΘΕΟ! Πώς γίνεται ανθρωπίνως κάτι τέτοιο; Πώς εξηγείται με την λογική; Πώς μπορεί να το αναλύσει το μυαλό μας;
Πώς μπορεί ένας κακούργος να αναγνωρίσει τον ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ ΙΗΣΟΥ, ΩΣ ΘΕΟ, κάτω από τέτοιες συνθήκες δραματικές; Να κάνει την μεγαλύτερη ΟΜΟΛΟΓΙΑ την τελευταία στιγμή; Τι παράδειγμα είναι αυτό… ανατρεπτικό; Και μόνο να σκεφθείς την σκηνή τής Σταυρώσεως τού Ιησού, ανάμεσα σε δύο ληστές, ανατριχιάζεις!
Μέσα από το σκηνικό αυτό, γεννιέται η ΕΛΠΙΔΑ της σωτηρίας μας. Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, φέρνει στην ζωή μας, ελπίδα ζωής αιωνίου. Είναι η στιγμή, να γονατίσουμε, μπροστά στον Εσταυρωμένο Χριστό και να προσευχηθούμε καρδιακά, ουσιαστικά, αληθινά. Προσεύχομαι σημαίνει ακουμπάω στον Θεό. Περνώ χρόνο μαζί Του. Του δίνομαι και περιμένω την επίσκεψή Του, υπομονετικά…
Η πνευματική ζωή κρύβει «θησαυρούς» ουράνιους, κρύβει γλυκασμό, ελπίδα, χαρά, χαρμολύπη. Η καρδιά τού Χριστιανού που αγρυπνεί από το ξεχείλισμα τού θείου έρωτος… σταδιακά εξαγιάζεται! Ο πνευματικός δρόμος, κρύβει ανηφόρες, κατηφόρες, πειρασμούς. Δεν είναι μία εύκολη συνθήκη, γιατί είναι κόντρα στο ρεύμα τής πλανεμένης εποχής μας.
Η αλήθεια τού Χριστού μάς ελευθερώνει, μάς κάνει καλύτερους ανθρώπους, μέσω της μετανοίας μάς καθαρίζει, μας «λευκαίνει»!!! Ο Χριστός μέσα από τις εντολές Του, μάς δείχνει συγκεκριμένο δρόμο να ακολουθήσουμε, με τρόπο αληθινό και γνήσιο.
Ελευθερώνεται σταδιακά ο άνθρωπος από μίση, παθογένειες, από την υποκρισία, το ψέμα και γεύεται ουράνιες απολαύσεις!
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ.
