Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Ο Μυστικός Δείπνος έγινε στα Ιεροσόλυμα, σε ανώγιο σπιτιού, «μυστικά», ανάμεσα στον Ιησού Χριστό και στους Δώδεκα Μαθητές Του. Κατά την διάρκεια τού Μυστικού Δείπνου, ο Χριστός, πλένει τα πόδια των Μαθητών Του, γεγονός που αναδεικνύει την σημασία και την αξία τής ταπείνωσης.
Μετά, ο Ιησούς «κοινώνησε» το Σώμα και το Αίμα Του, λέγοντας στους Μαθητές Του: «Λάβετε φάγετε, τούτο μου, εστί το σώμα το υπέρ υμών κλώμενον, εις άφεσιν αμαρτιών. Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο εστί το αίμα μου, το της καινής διαθήκης, το υπέρ υμών και πολλών εκχυνόμενον…». Η ονομασία «Μυστικός» περιλαμβάνει το «Μυστήριο» τής Θείας Μετάληψης, της Θείας Κοινωνίας, των Αχράντων Μυστηρίων.
Στον Μυστικό Δείπνο, συμβαίνει κάτι το συγκλονιστικό… Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ. Το πράττει για να υπάρξει μία αληθινή σχέση, μία σχέση κοινωνίας τού Θεού με τον άνθρωπο. Ο Μυστικός Δείπνος είναι κορυφαίο γεγονός… ενότητας. Ο Ιησούς «φώναξε» τούς Μαθητές Του, για να εορτάσουν το Πάσχα. Τι έφαγαν, όμως, στον Μυστικό Δείπνο; Έφαγαν πικρά χόρτα, ψωμί και ΑΡΝΙ!!!!
Μέσα στον Μυστικό Δείπνο, αναπτύσσεται ΟΛΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ. Η ενότητα τού Θεού με τον άνθρωπο, αλλά και των ανθρώπων μεταξύ τους.
Είχε αποκαλύψει στους Μαθητές Του, ότι κάποιος από αυτούς θα Τον προδώσει… αλλά εκείνοι δεν κατάλαβαν, δεν το κατανόησαν. Είπε, μεταξύ άλλων, ο Κύριος: «Αληθινά, σας λέω, ότι ένας από εσάς… θα Με παραδώσει…». Ο Ιησούς Χριστός πάσχει ΕΚΟΥΣΙΩΣ, με την θέλησή Του, για την δική μας σωτηρία.
Σήμερα η ημέρα τού Μυστικού Δείπνου, ονομάζεται Μεγάλη Πέμπτη. Μας παραδίδει ο Ιησούς το Ιερό Μυστήριο τής Θείας Κοινωνίας.
Τα Ιερά Μυστήρια είναι η διαρκής παρουσία τού Χριστού ανάμεσά μας και έχουν διπλό χαρακτήρα: Είναι ταυτόχρονα, ορατά και αόρατα, αισθητά και νοητά. Αισθητά κατά τα φαινόμενα και νοητά κατά την χάρη τού Αγίου Πνεύματος, η οποία αγιάζει τις ψυχές και τα σώματα των πιστών που μετέχουν στα Μυστήρια.
Είναι αυτές οι στιγμές υπερβατικές, ουράνιες, μοναδικές. Να βιώσουμε το απερίγραπτο των Θείων γεγονότων. Να μπολιαστούμε στην Αληθινή Πίστη και να οδηγηθούμε κοντά Του. Τα πάντα βέβαια, είναι έργο τής αγάπης τού Ζώντος Θεού, και από την άλλη απαιτείται και η δική μας εργασία και φιλοτιμία… η δική μας συναίνεση.
Χρειάζεται και ο δικός μας αγώνας, η δική μας αγωνιστική διάθεση, για να μην χάσουμε την ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ, που λάβαμε στα Ιερά Μυστήρια. Χρειαζόμαστε επαγρύπνηση, προσοχή και τότε όλα θα πάνε καλά.
Η ζωή τού Χριστιανού πρέπει να είναι μία διαρκής μίμηση τής ζωής τού Χριστού. Αυτό είναι το νόημα τής προτροπής τού Χριστού να αρνηθούμε τον εαυτό μας και να Τον ακολουθήσουμε με εμπιστοσύνη.
Τα Άχραντα Πάθη τού Κυρίου μας, ο Τίμιος Σταυρός να μάς οδηγούν κοντά Του. Είναι η φανέρωση τής μεγάλης αγάπης τού Θεού για τον άνθρωπο. Με την Σταύρωσή Του, συγχωρήθηκε το προπατορικό αμάρτημα, δωρήθηκε η Ανάσταση, καταργήθηκε ο θάνατος, ανοίχθησαν οι πύλες τού Παραδείσου, γίναμε παιδιά και κληρονόμοι τού Ζώντος Θεού.
Ο Χριστός ενταφιάζεται, η Ανάσταση και η ζωή ενταφιάζεται: «Η ζωή εν τάφω, κατετέθης Χριστέ και Αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σην…», ψάλλουμε στα εγκώμια τής Μεγάλης Παρασκευής.
Ο Άδης δέχεται μέσα του, τον χορηγό της ζωής και οι πύλες του συντρίφτηκαν, τσάκισαν, διαλύθηκαν και οι νεκροί ελευθερώθηκαν. Ο Ζωοδόχος Τάφος τού Χριστού έγινε εργαστήριο τής Αναστάσεως. «ΕΓΩ ΕΙΜΙ Η ΟΔΟΣ, Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΖΩΗ», μάς λέει ο Χριστός μας.
Καταθέτει ο Μέγας Αθανάσιος: «Αυτός ενηνθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν». Ο Χριστός απεκάλεσε Παράκλητο τον εαυτό Του και το Πανάγιο Πνεύμα. Παράκλητος σημαίνει παρηγορητής, πρεσβευτής. Ο Χριστός, ο καλός Ποιμήν, πέθανε για χάρη όλων, σώζοντας ολόκληρο το Ποίμνιό Του και αποδίδοντάς το στον Θεό Πατέρα.
ΑΝΕΣΤΗ ΧΡΙΣΤΟΣ! Ανέστη, δηλαδή, το Πάν, το Σύμπαν, ανέστη ο άνθρωπος. Κοιμηθήκαμε, με κατασκότεινα πρόσωπα, γιατί ο Χριστός Σταυρώνεται, ενταφιάζεται και ξυπνήσαμε… ΟΛΟΦΩΤΟΙ!
Μας βεβαιώνουν οι Άγγελοι όταν ρωτούν: «Τι ζητείτε τον Ζώντα μετά των νεκρών», γιατί ψάχνετε Αυτόν που ζει μέσα σ’ αυτούς που έχουν πεθάνει;
Και μας βεβαιώνουν οι Άγγελοι, όταν παρήγορα μάς αποκαλύπτουν: «ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΩΔΕ, ΑΛΛ’ ΗΓΕΡΘΗ»! Δεν είναι εδώ, το μνημείο είναι κενό! «ΘΑΡΣΕΙΤΕ, ΤΡΙΗΜΕΡΟΣ ΓΑΡ ΕΓΕΙΡΟΜΑΙ ΕΙΣ ΑΓΑΛΛΙΑΣΙΝ ΠΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΖΩΗΝ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΝ»!
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ.
