Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Η Παναγία, οι Άγιοι τού Θεού είναι εδώ κοντά μας, στο πλευρό μας, είναι ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!! Είναι τα τεκμήρια τής Ανάστασης οι Άγιοι τού Θεού. Στα σώματά τους παρεδρεύει η Χάρη. Είναι καμπάνες οι Άγιοι, τάλαντα, σήμαντρα που ηχούν, που μελωδούν αναστάσιμα και μοιράζουν στο ποίμνιο της Εκκλησίας μας, το Αναστάσιμο μήνυμα, την Χαρά τής Αναστάσεως.
Ο τρόπος που έζησαν, ο τρόπος που πέθαναν, ο τρόπος που έρχονται, όταν τούς επικαλούμαστε, με πόθο Θεού, φέρνει σε εμάς το πιο παρήγορο μήνυμα, που έλαβε ποτέ ο κόσμος. Το μήνυμα τής Αναστάσεως, το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.
Μία είναι η απάντηση… το ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ. Οι Ορθόδοξοι συνεορτάζουν, λαμπροφορούν, χαίρονται, ελπίζουν… χαίρονται των αθανάτων την χαρά!!! Οι Άγιοι μάρτυρες, οσιομάρτυρες, μεγαλομάρτυρες, πήγαιναν στο μαρτύριο με χαρά!!!
Είχαν την βαθιά πεποίθηση, ότι πήγαιναν για να ζήσουν και όχι για να πεθάνουν! Είχαν την βεβαιότητα, ότι θα πάνε κοντά Του, και εκεί στον Παράδεισο, θα είναι χαρούμενοι, αθάνατοι! Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ στήριζε τον κόσμο πάντα με τον ίδιο χαιρετισμό: «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΧΑΡΑ ΜΟΥ»!!!
Ζήτησε να γράψουν πάνω στον μνήμα του: «Όταν πεθάνω, να έρχεστε στον τάφο μου, και όσο συχνότερα, τόσο καλύτερα. Να αδειάζετε, όλη την πίκρα σας πάνω μου και θα την παίρνω. ΓΙΑΤΙ ΖΩ ΚΑΙ ΘΑ ΖΩ ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ». Ρωτούσαν τον Άγιο γέροντα Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, τα πνευματικά του παιδιά:
«Γέροντα, τι θα κάνουμε όταν θα πεθάνεις»; Και ο Γέροντας ήρεμα, γαλήνια, ειρηνικά απαντούσε: «ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΩ, ΤΟΤΕ ΠΙΟ ΚΑΛΑ ΑΠΟ ΤΩΡΑ, ΟΜΩΣ ΕΣΕΙΣ ΘΑ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕΤΕ; Θα ζητάτε την βοήθειά μου, τις πρεσβείες μου»;
Ο Άγιος Παΐσιος, ο Αγιορείτης, έλεγε στα πνευματικά του τέκνα: «Σας συμφέρει να φύγω, τώρα παρακαλάω κι εγώ, όπως παρακαλάτε κι εσείς. Πάσχω για να εισακουστώ… ΟΜΩΣ ΤΟΤΕ, ΘΑ ΜΙΛΑΩ, ΘΑ ΜΕΤΑΦΕΡΩ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ Ο,ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΑΤΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΣΑΣ».
Φοβερό! Και μόνο να το σκεφτείς, τι παρρησία έχουν οι Άγιοι που «έφυγαν» και πήγαν κοντά Του! Παρακαλούσαν να πάνε κοντά στον Ιησού Χριστό, να είναι κοντά στον θρόνο Του, ώστε να μεταφέρουν άμεσα τα αιτήματα, τις παρακλήσεις μας και να γιατρεύονται οι πληγές μας, οι πόνοι μας.
Οι Άγιοι, μάς δίδασκαν και μάς διδάσκουν κάτι το σημαντικό, το σπουδαίο: «ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΟΥ ΣΥΓΧΩΡΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»! Τελικά, αυτός που δεν συγχωρεί ΔΕΝ αγαπάει. Είναι σκληρόκαρδος, τυφλός, οδηγός τυφλών!
Έχει πέτρες, βαρίδια μέσα του, δεν έχει Έλεος, δεν έχει Αληθινή Αγάπη, καλοσύνη, ειρήνη. Συχνά ζητάει εκδίκηση σε όσους τον αδίκησαν, τον ενέπαιξαν, τον έβλαψαν. Δεν έχει καρδιακή προσευχή, αλλά λειτουργεί σαν να είναι Φαρισαίος!!!
Όποιος λέει «ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ», επιλέγει τον Χριστό. Επιλέγει να πορευτεί μαζί του! Επιλέγουμε να συνταφούμε και να συνδοξαστούμε μαζί Του. Κι όταν κάνουμε μία τέτοια σοφή και θεάρεστη επιλογή, βιώνουμε το θαύμα, γινόμαστε Άγιοι και αφήνουμε, πίσω μας, αντί άλλης περιουσίας, ΑΓΙΑ ΛΕΙΨΑΝΑ!
Μπορεί να πει κανείς ότι πέθανε, ο ασημένιος καβαλάρης ο Αη Γιώργης ο Τροπαιοφόρος, που Έλληνες και Τούρκοι στέκονταν ακίνητοι για να περάσει;
Μπορεί να πει κανείς, ότι πέθανε ο Άγιος Νεκτάριος, που εμφανίζεται συχνά ολόσωμος μέσα στο Φως και σώζει ζωές, ψυχές και σώματα;
Ο άδειος τάφος τής Παναγίας, στην Γεσθημανή που μυροβλύζει, που ευωδιάζουν οι εικόνες Της, που συχνά δακρυρροούν, τι σημαίνουν;
Όλα τα πιο πάνω βοούν ότι υπάρχει Ανάσταση, όλα κραυγάζουν ότι Αληθώς Ανέστη ο Κύριος, ο Χριστός. Άρα ελπίζουμε, έχουμε μέσα μας φωλιασμένη την αναστάσιμη χαρά, την ουράνια προοπτική, την προοπτική του Παραδείσου!
Η ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ… ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΧΑΡΙΖΕΙ ΠΑΛΙ, ΖΩΗ!!! ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ, αιώνια προοπτική. Θα έχουμε σώματα που δεν θα πεινούν, που δεν θα πονούν και που δεν θα γερνάνε. Σώματα ίδια με του Χριστού, που θα διέρχονται κεκλεισμένων των θυρών! Ο Θεός μάς έκανε αθάνατους κι εμάς, μας έδωσε την ευκαιρία, την δυνατότητα, να αφήσουμε πίσω μας άγια λείψανα, ιαματικά και μυρόβλητα! «Εγώ είμαι η ανάστασις και η ζωή! Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται», είπε ο Ιησούς στην Μάρθα!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.
