Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Με συγκλονίζει Η ΜΑΝΑ, Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ, Η ΑΜΟΛΥΝΤΟΣ, που μετέβαλε τον πόνο σε αγιασμό και τον Σταυρό σε Δόξα! Μία νεαρή κόρη, από την Ναζαρέτ, που όμως διέφερε απ’ όλους εμάς, σ’ ένα βασικό και σημαντικό πράγμα:
«Αγάπησε τον Θεό, όχι με λόγια, αλλά με πράξεις και έργα. Τον αγάπησε όσο κανείς άλλος άνθρωπος πάνω στην γη! Κάνοντας η Παναγία τυφλή υπακοή, σε όσα ο Θεός έλεγε, δίχως ενστάσεις, δίχως γιατί και γκρίνια! Ζούσε, για τον αγαπώμενο, για τον Θεό. Δίπλα στον Χριστό, δίπλα στον Σταυρό…».
Αυτό λέγεται ΑΓΙΑ ΥΠΑΚΟΗ, στο θέλημα τού Θεού, στην ζωή μας. Κρύβει μέσα του μεγαλείο, θυσία, απόλυτη εμπιστοσύνη, ταπείνωση. Μας κάνει δεκτικούς τής Χάριτος, ρίχνει τους τόνους, κρύβει μετάνοια. Η ταπείνωση ανοίγει τον ουρανό, δυναμώνει την προσευχή μας, την φωνή μας.
Κάνει ηχηρή την σιωπή μας ο πόνος. Όταν πονάμε, ΟΛΗ Η ΥΠΑΡΞΗ ΜΑΣ, βοά, κρύβει «κραυγή». Το συμπέρασμα είναι ότι ο πόνος εάν αξιοποιηθεί σωστά, είναι πνευματικό χρυσωρυχείο!!! Όταν εμπιστεύεσαι την Παναγία, όλα ανθίζουν, όλα γίνονται παραδεισένια. Ακόμα και το καμίνι τού πόνου μάς δροσίζει χωρίς να μας παγώνει.
Παραδίδομαι στον Θεό σημαίνει ότι τινάζω την λογική μου στον αέρα. Δίνω τα πάντα, την καρδιά, την ψυχή μου, τα σχέδιά μου. Δίνω την υπακοή μου με… χαρά! Δίνω ό,τι έχω και δεν έχω, ακόμα και τα σπλάχνα μου!
Η Υπεραγία Θεοτόκος μάς στηρίζει καθημερινά, αρκεί να το θέλουμε, να το ζητήσουμε. Δεν κάνει ποτέ η Παναγία κάτι που δεν θέλουμε, κάτι που είναι ενάντια στο θέλημά μας, σεβόμενη το αυτεξούσιο! Η Παναγία η αιτία πάσης χαράς, η Μητέρα τού Φωτός, δεν μας αφήνει μόνους, τρέχει για όλους μας, ακόμα και για τους κεκοιμημένους!
Η Αμόλυντος Παναγία, έρχεται και μας ευεργετεί, μάς κάνει ελεήμονες, σπλαχνικούς, δοτικούς, γαλήνιους, ειρηνικούς. Μας χαρίζει γλυκάδα, επιείκεια, διακριτικότητα. Κοντά Της, όλα ειρηνεύουν, όλα γίνονται παρήγορα, λυτρωτικά, όλα μεταμορφώνονται, γίνονται φωτεινά.
Στέκεται μπροστά στον θρόνο τού Χριστού, η Υπεραγία Θεοτόκος και μεσιτεύει για ζώντες και κεκοιμημένους. Είναι η Πύλη τού Παραδείσου, η γέφυρα, η οδός, το μονοπάτι, η λεωφόρος, που οδηγεί κοντά Του. Χωρίς Εκείνη, δεν υπάρχει σωτηρία!
Ο Χριστός είναι Πατέρας, είναι Ιατρός, παραδίδεται σ’ αυτούς που Τού παραδίδονται. Εμείς, τι περιμένουμε για να Τού παραδοθούμε; Γιατί παραμένουμε αμέτοχοι, αδιάφοροι, φοβικοί; Πότε θα μπούμε στην διαδικασία τής μετανοίας; Πότε θα τρέξουν δάκρυα από τα μάτια μας; Δεν υπάρχει τίποτα πιο ισχυρό από τον άνθρωπο που αναγνωρίζει την αμαρτία του.
Που νιώθει ανάξιος να προσευχηθεί και όμως προσεύχεται. Ο Χριστός αγκαλιάζει τον αμαρτωλό, που μετανοεί. Εκείνον που μετάνιωσε για τα λάθη, τις παραλείψεις του και μετανιωμένος κλαίει!! Άρα, η μετάνοια είναι το κλειδί τής σωτηρίας μας. Είναι κάτι το αναγκαίο… το απαραίτητο για να σωθείς. Ακόμα και Πατριάρχης να είσαι ΔΕΝ σώζεσαι, εάν δεν μετανιώσεις για τα σφάλματά σου.
«ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ ΠΑΝΤΩΝ ΕΝΕΚΕΝ», να λέμε, συχνά. Δηλαδή, «ας έχει Δόξα ο Θεός για τα πάντα». Σε ό,τι κάνουμε για τον πλησίον, να βάλουμε καρδιά, γιατί είναι απαραίτητη συνθήκη. Έλεγε ο Άγιος Παΐσιος σε φοιτητές τής Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης, να γράφουν κείμενα με την καρδιά τους. Όχι μόνο με το μυαλό, ψυχρά, «παγωμένα» κείμενα, άρθρα, αλλά από την καρδιά με φλόγα Θεού και πίστη.
Να έχουν οι λέξεις, πόνο ψυχής, να έχουν μέσα τους «φωτιά», να αντιλαμβάνεται όποιος τα διαβάζει ότι τον νοιάζεσαι, ότι τον συμπονάς. Τότε αναπαύεται, τότε χαίρεται, τότε η φωτιά μελτέμι γίνεται και τον δροσίζει, αντί να τον καίει! Άλλωστε, μετά από κάθε μαρτύριο, ακολουθεί η Ανάσταση.
Η Παναγιά είναι δίπλα μας, στέκεται στο πλευρό μας, ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ, και μας συνδράμει ουσιαστικά. Ανεβαίνει μαζί μας τον Γολγοθά μας, συμπάσχει, θλίβεται… αλλά ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΝΕΙ ΝΑ ΑΠΕΛΠΙΣΤΟΥΜΕ. Στέκεται σαν Μάνα που είναι κοντά μας διακριτικά και μας παρηγορεί.
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ.
