Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, ο «ΜΕΓΑΣ», ανήκει στην χορεία των σύγχρονων Αγίων τής Πίστης. Για πολλούς θεωρείται ο «κορυφαίος» Άγιος των τελευταίων αιώνων. Η αγάπη του ήταν ανιδιοτελής, θυσιαστική, υπερβατική, ουράνια, παραδεισένια. Έλεγε, μετά δακρύων και με πόνο για τα πολλά προβλήματα τού κόσμου:
«Μπορώ δεν μπορώ, πρέπει να μπορώ, ο κόσμος είναι κουρασμένος, αλλά και βασανισμένος.
- Πείτε μας κάτι γέροντα.
- Τι να πω;
- Αυτό που λέει η καρδιά σας.
- Αυτό που λέει η καρδιά μου είναι να πάρω το μαχαίρι, να την κόψω… κομματάκια, να την μοιράσω στον κόσμο και ύστερα να πεθάνω».
Όλα αυτά τα λόγια του Αγίου γέροντος Παΐσιου δεν είναι συγκλονιστικά; Αναδεικνύουν αλήθειες για την αγάπη του που ήταν όχι μόνο θυσιαστική, αλλά οικουμενική. Τον εαυτό του δεν τον υπολόγιζε καθόλου, τον άφηνε… πίσω και μπροστά έβαζε τον πόνο, τα βάσανα, τα προβλήματα των ανθρώπων.
Αυταπάρνηση… θυσία μέχρι τέλους, ήταν ικανός να «πεθάνει» για να σώσει έστω και μία ψυχή. Το Ευαγγέλιο βίωμά του. Πρώτα δίδασκε με την μορφή του, μετά με την ευαγγελική του αγάπη και τον φωτισμένο λόγο του.
Τον χαρακτήριζε η αγία απλότητα και διάκριση, το ταπεινό πνεύμα, το ειρηνικό, το πράο, το καθαρό. Συμμετείχε καρδιακά στον πόνο του άλλου, ενώ ο ΠΟΝΟΣ ΓΙΝΟΤΑΝ ΔΙΚΟΣ ΤΟΥ!
Είχε πολλά χαρίσματα: Το προφητικό, το διορατικό, το προορατικό, το χάρισμα τής διακρίσεως των πνευμάτων, το Ιαματικό, του Παρακλήτου. Εμαρτύρει την Ανάστασιν, ήταν δηλαδή «τύπος αναστάσεως». Φωτισμένη, η ποιμαντική του:
- «Μετά την μπόρα την δαιμονική, θα έλθει η λιακάδα η θεϊκή, ο Χριστός να μας δίνει καλή φώτιση. Αμήν».
- «Μην στενοχωριέστε, παιδιά μου, ο Θεός αγαπάει πολύ την Ελλάδα, διότι είναι το προζύμι τής Ορθοδοξίας».
Λόγια παρήγορα, ευλογημένα, γεμάτα με πνευματικό οξυγόνο. Έτσι οι ψυχές, όχι μόνο, αναπαύονταν αλλά και αγάλλονταν. Έλεγε να αποκτήσουμε την Καλή Μέριμνα. Πρέπει να ζητάμε πρώτα την Βασιλεία των Ουρανών και αυτή να είναι η μέριμνά μας και όλα τα άλλα θα μας δοθούν.
Γυρίστε το κουμπί στον Χριστό για να βρείτε σωτηρία και παρηγοριά, συμβούλευε, ο Άγιος τού Θεού. Έλεγε ο π. Παΐσιος:
- «Η εσωτερική καθαρότητα τού αληθινού ανθρώπου ομορφαίνει και το εξωτερικό τού ανθρώπου».
- «Όταν ο άνθρωπος δεν τροχίζει το μυαλό με το Θείο, αλλά τροχίζει με την πονηριά, παραδίδει τον εαυτό του στον διάβολο».
Ο γέροντας Παΐσιος θεωρούσε ότι έξυπνος είναι ο εξαγνισμένος άνθρωπος, ο καθαρισμένος από τα πάθη του. Αυτός που έχει αγιάσει και το μυαλό του, είναι ο πραγματικά έξυπνος.
Πίστευε ότι το ευρωπαϊκό πνεύμα έκανε πολύ κακό στους ανθρώπους, τους σακάτεψε. Ο ορθολογισμός κρύβει μέσα του πονηριά. Δίδαξαν τους ανθρώπους την αθεΐα, όλα τα σατανικά και τους αχρήστευσαν, γιατί τα μετρούν όλα με το μυαλό.
Ο Όσιος γέροντας Παΐσιος θεωρούσε ότι η γνώση δίχως ΘΕΙΟ ΦΩΤΙΣΜΟ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Έλεγε, ότι σήμερα η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΑΛΑΙΠΩΡΕΙΤΑΙ, ΓΙΑΤΙ ΛΕΙΠΕΙ Ο ΘΕΙΟΣ ΦΩΤΙΣΜΟΣ και καθένας πιάνει τα πράγματα όπως θέλει, όπως αναπαύεται. Μπαίνει, τότε, στην Εκκλησία και το ανθρώπινο στοιχείο και δημιουργούνται πάθη και αλωνίζει μετά ο διάβολος.
Εάν μερικοί (και στην Εκκλησία) γνώριζαν τον εαυτό τους, θα έβλεπαν τα χάλια τους και ΔΕΝ θα μιλούσαν καθόλου! ΤΟ ΣΚΕΤΟ ΜΥΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ, δίχως μαγνήτη, που χτυπάει τα μέταλλα, για να κολλήσουν και αυτά τσαλακώνονται και ΔΕΝ κολλούν.
Είναι δεκάδες τα θαύματα που έγιναν και γίνονται με τις πρεσβείες τού Αγίου Παΐσιου του Αγιορείτου. Για να καταγραφούν χρειάζονται πολλοί τόμοι, πολλά βιβλία. Τα περισσότερα, όμως, θα παραμείνουν για πάντα «κρυφά», καθ’ ότι οι ευεργετημένοι προτιμούν την σιωπή και δεν τα αποκαλύπτουν.
Σήμερα οι Χριστιανοί ούτε ένα «Δόξα σοι ο Θεός» δεν λένε, οι περισσότεροι, για τις πολλές ευλογίες που μας δίνει ο Θεός. Ο Χριστός ΟΛΟ ΑΓΑΠΗ, καλοσύνη, παρηγοριά, ποτέ ΔΕΝ πνίγει, αλλά μας χαρίζει άφθονο πνευματικό οξυγόνο, θεία παρηγοριά, στήριξη, δωρεές. Θεωρώ, σημαντικό, να μελετούν οι άνθρωποι πνευματικά βιβλία και άρθρα, ώστε να διδάσκονται τον Λόγο τού Θεού.
Η διδασκαλία τού Αγίου Παϊσίου κρύβει μέσα της πνευματικούς θησαυρούς μεγάλους. Με πόνο και αγάπη για τον άνθρωπο.
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ.
