Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Ο Άγιος της καρδιάς μας, ο Άγιος των Αγίων π. Παΐσιος ο Αγιορείτης, μάς προτρέπει να προσευχόμαστε με πίστη, με φιλότιμο, με πόθο Θεού για τα προβλήματά μας, αλλά και για τα προβλήματα των αδελφών μας που είναι πολλά κι ενίοτε μεγάλα.
Η προτροπή του αυτή είναι καθοριστική, ειδικά σήμερα, όπου επικρατεί το ΧΑΟΣ, η ΔΙΑΦΘΟΡΑ και που οι δαίμονες χορεύουν στις πλάτες μας «τσιφτετέλια». Οι πολλές ευκολίες, που η τεχνολογία προσφέρει, εάν χρησιμοποιηθούν με τρόπο λαθεμένο, τότε είναι ΘΗΛΕΙΑ!!! Θα πρέπει, όσο μπορούμε, να απλοποιήσουμε την ζωή μας και να ελευθερωθούμε από την θηλειά τής κοσμικής εξέλιξης των πολλών «ευκολιών».
Στην πραγματικότητα αυτό είναι ΠΑΓΙΔΑ και προκαλεί άγχος, ταραχή, βάσανο. Να λειτουργούμε και να ενεργούμε πνευματικά. Εάν οι σκέψεις, οι λογισμοί μας, έχουν καθαρότητα, πνεύμα ταπεινό, τότε η ζωή μας απλοποιείται, γίνεται παραδεισένια! Η προσευχή είναι παντοδύναμη, λειτουργεί, όχι μόνο παρήγορα, αλλά σωστικά, λυτρωτικά!
Ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου, συχνά-πυκνά, φανερώνει τα αφανέρωτα. ΟΧΙ για να προκαλέσει ταραχή, φόβο, ανησυχία… αλλά για να μας ξυπνήσει από τον πνευματικό λήθαργο, ίσως γιατί, «κοιμόμαστε με τα τσαρούχια», όπως συχνά μας πληροφορούσε ο Άγιος Παΐσιος.
Ενίοτε πρόκειται για «ΚΡΑΥΓΗ ΑΠΟΓΝΩΣΕΩΣ»: «ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ… ΒΥΘΙΖΟΜΑΣΤΕ… ΜΟΝΟ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ».
«Η κοινωνία σαπίζει, χρειάζεται μετάνοια, χρειάζεται κάθαρση. Το σχέδιο τού Θεού θα νικήσει τα φθονερά σχέδια τού διαβόλου».
«Να μπει, μέσα μας, η καλή ανησυχία, η πνευματική διάκριση, το φιλότιμο. Εάν αναπαυόμαστε μόνο στα κοσμικά θα μας «φτύσει» ο Χριστός (ειδικά τους καλόγερους, τους ιερείς, τους αρχιερείς). Τα «ντουβάρια» να γκρεμιστούν όλα… τις ψυχές μας να σώσουμε!!! Ο Χριστός θα ζητήσει, από εμάς (κληρικούς, μοναχούς) σε τι βοηθήσαμε τον κόσμο πνευματικά και τι πνευματική δουλειά κάναμε, όχι τι ντουβάρια φτιάξαμε»!
Οι άνθρωποι σήμερα έχουν παλαβώσει με τους θορύβους, τα άγχη, τις υποχρεώσεις, την ακρίβεια. Έλεγε ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: «ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΒΟΥ, ΒΟΥ, ΒΟΥ… ΑΚΟΥΣ! Μία τρέλα, κυριαρχεί, μία παλαβωμάρα»!
Ένα χαμόγελο χρειάζεται, μία τρυφερή κουβέντα παρηγοριάς και αγάπης. Ένα άγγιγμα τρυφερό, ένα αδελφικό φιλί. Μία παρουσία φωτεινή, διακριτική. Μία καρδιά που «ξεκουφαίνει» από θείες ψαλμωδίες. Η ΗΣΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΥΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ που πολύ βοηθάει την προσευχή μας.
Να αγωνιστούμε με φιλότιμο, με πίστη για να χαρεί μαζί μας ο Χριστός μας. Έτσι σιγά-σιγά θα αποκτήσουμε την θεία αφηρημάδα, την διάκριση. Οι καλοί λογισμοί θα μας βοηθήσουν καθοριστικά. Είναι το «ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΤΟΥ ΘΟΡΥΒΟΥ».
ΔΕΝ ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ και τις ελπίδες μας. Δεν χάνουμε την αισιοδοξία μας, παρ’ ότι είμαστε «τυφλοί οδηγοί τυφλών». Με καλούς λογισμούς μπορούμε να κάνουμε βήματα μπροστά. Όσο βοηθάει ένας καλός λογισμός δεν βοηθάει καμία άλλη άσκηση.
ΟΧΙ στις πολλές και ανούσιες μέριμνες που μας απομακρύνουν από τον Θεό. Διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος, να παλαβώσουμε και να οδηγηθούμε στην τρέλα! Με υπομονή πορευόμαστε, με προσευχή και με την καθοδήγηση έμπειρου πνευματικού.
Η καρδιά μας να είναι κοντά Του και όχι σε πράγματα χαμένα, άχρηστα, ανούσια, τοξικά! Μετά, θα σκιρτήσει η καρδιά μας για τον Χριστό και θα παλαβώσουμε από την αγάπη Του.
ΟΤΑΝ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΤΟΤΕ ΑΓΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΜΑΣ, τότε φωτίζεται η ζωή μας, γίνεται παράδεισος, αναστάσιμη χαρά!! Αξιοποιούμε την καρδιά και τον χρόνο μας, ώστε να γίνουμε ευτυχισμένοι!
Βάζουμε την ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ στην καθημερινότητά μας και όλα εξαγιάζονται! Σιγά-σιγά, με αγία υπομονή, ταπεινό πνεύμα, φιλότιμο, έρχεται ο Θείος φωτισμός. Οι πολλές διαρκείς μέριμνες, που ποτέ δεν τελειώνουν, μας οδηγούν σε δαιμονικές καταστάσεις προβληματικές, τοξικές.
ΟΤΑΝ Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΗΡΕΜΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, ΑΓΙΑΖΕΤΑΙ! Αυτό, είναι πνευματικός νόμος και θα πρέπει να τον κατανοήσουμε.
Μας νουθετεί ο Παπά-Τύχων, ο Ρώσος: «Στην εποχή μας, ο διάβολος απορρόφησε τους ανθρώπους στην ύλη, στον περισπασμό. Δουλειά πολλή, φαΐ πολύ… ατελείωτες μέριμνες, υποχρεώσεις... για να ξεχνούν τον Θεό…».
ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΤΩ ΔΕΙΞΑΝΤΙ ΤΟ ΦΩΣ.
