Γράφει η Μαρία Γιαλαμά
Η 11η Φεβρουαρίου, ήταν η ημέρα που ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος, συναντήθηκε στην Άγκυρα με τον Τούρκο πρόεδρο, κ. Ερντογάν. Οι εθιμοτυπικές αστοχίες εκ μέρους της Τουρκίας, αφορούν περισσότερο τους διπλωμάτες, που γνωρίζουν καλύτερα το ισχύον σε τέτοιες περιπτώσεις πρωτόκολλο.. Εντύπωση ωστόσο προεκάλεσε η υποδοχή του Έλληνος πρωθυπουργού και της πολυμελούς εξ υπουργών συνοδείας του, από τον υπουργό Τουρισμού και Πολιτισμού της γείτονος και από τον Τούρκο πρέσβη των Αθηνών.
Η έκτη κατά σειρά συνάντηση
Μεταξύ των δύο ηγετών , με στόχο την δόμηση της περίφημης Ελληνοτουρκικής φιλίας, που μισό και πλέον αιώνα, μόνο στα λόγια δομείται, παρουσιάσθηκε στην πλειοψηφία των Ελληνικών ΜΜΕ, ως σπουδαίων αποτελεσμάτων συνάντηση. Όντως η Τουρκική πλευρά, μερίμνησε, όπως άλλωστε γνωρίζει και πράττει εξαιρετικά, από την πρώτη στιγμή της υποδοχής, να δείξει την εκτίμηση προς την Ελληνική υπό τον πρωθυπουργό ομάδα. Έπαιξε ακολούθως τον ρόλο του καλού οικοδεσπότου πολύ καλά, είπε αυτά που ήθελε, υπέγραψε τις συμφωνίες που επιθυμούσε, αναφέρθηκε στο Διεθνές Δίκαιο μέσω του οποίου όλα επιλύονται αλλά μονίμως παραμένουν άλυτα όσα αφορούν τις διεκδικήσεις της. Ο Τούρκος πρόεδρος απεκάλεσε τρις “πολύτιμο φίλο τον Κυριάκο”, άραγε γιατί; Τους πολυτίμους φίλους , επειδή είναι ολίγοι, τους τιμούμε, εν προκειμένω όμως, τόσο λόγω του ατοπήματος της υποδοχής στο αεροδρόμιο, όσο και των παραλλήλων μονολόγων που έγιναν στην κοινή συνέντευξη, έδειξε ότι τους τιμά μόνον με λόγια. Διότι δεν δύναται να εκληφθεί η όλη παράσταση ως τίποτα άλλο από το “συμφωνήσαμε ότι διαφωνούμε”.
Επαναλαμβανομένη παράσταση
Παρακολουθώντας τα λεχθέντα στην κοινή συνάντηση των δύο ηγετών, διεκρίνοντο δύο παράλληλοι μονόλογοι, που ακούγονται σε κάθε συνάντηση. Οι αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών, εξακολουθούν να μην αφορούν την Τουρκική ηγεσία, η μισή Κύπρος μένει υπό Τουρκική κατοχή αγνοώντας επιδεικτικά το Διεθνές Δίκαιο, η NAVTEX, είναι σε διαρκή διαδικασία, το casus belli ισχύει πάνω από 50 χρόνια. Παραλλήλως η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης χαρακτηρίζεται και αντιμετωπίζεται ως τουρκική από τον Τούρκο Πρόεδρο, ενώ Τούρκοι υπουργοί πηγαινοέρχονται στην Θράκη ανεμπόδιστοι και ασκούν μέσω του προξενείου τους ανθελληνικές πολιτικές. Ζήτησε ο έχων πολύτιμο φίλο τον πρωθυπουργό, να δοθούν στους ανύπαρκτους Τούρκους της Θράκης πλήρη δικαιώματα και μέριμνα για την εκπαίδευσή τους. Φυσικά το ότι είναι μουσουλμάνοι Έλληνες πολίτες, δεν τον αφορά, αυτός διεκδικεί μόνον, επί υπαρχόντων οι μη θεμάτων. Αντιθέτως “ο πολύτιμος φίλος Κυριάκος”, αρκέσθηκε να μιλήσει για την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης που χαίρει των δικαιωμάτων όλων των Ελλήνων και να τονίσει, ότι αν όχι τώρα, προφανώς εννοούσε που είναι πολύτιμος φίλος, πότε θα αρθεί το casus belli. Εν τω μεταξύ υπεγράφη και συμφωνία έξι σημείων, για την αντιμετώπιση των σεισμών, δεδομένου ότι η Ελλάδα υπήρξε πολύτιμη βοηθός στις μετασεισμικές ημέρες της γείτονος, για την ακτοπλοϊκή γραμμή Θεσσαλονίκης Σμύρνης, για εξαγωγές και εισαγωγές προϊόντων κλπ., για τουριστική βίζα κλπ. Το πάγιο αίτημα για την επαναλειτουργία της Θεολογικής σχολής της Χάλκης, έμεινε πάλι πάγιο, το αποκλίνον καθεστώς από την συνθήκη της Λωζάνης για τις νήσους Ίμβρο και Τένεδο, εξακολουθεί να είναι στρεβλό, ο πληθυσμός της Ελληνικής ομογένειας της Κωνσταντινουπόλεως, “συρρικνώθηκε” όπως είπε ο ανιστόρητος Κυριάκος, τονίζων ότι η φιλία εξακολουθεί να υπάρχει εις πείσμα των διαφορών των δύο χωρών. Προφανώς τα γεγονότα του 1965 κατά τα οποία έγιναν διωγμοί των Ελλήνων της ακμάζουσας Ελληνικής ομογένειας της Πόλης, συνηγορώντας στην υποχρεωτική συρρίκνωση , δεν αναφέρθηκαν, μήπως ενοχληθεί ο οικοδεσπότης. Όσο για την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και την αναγνώρισή της από την Τουρκία , προφανώς δεν ήταν και αυτή στο πρόγραμμα να αναφερθεί.
Υποσχετική άνευ αντικρίσματος
Εν ολίγοις, ο Τούρκος έδωσε υποσχετική, άνευ αντικρίσματος ως συνήθως, και οι έμμισθοι της ενημερώσεως εν Ελλάδι, πανηγυρίζουν για τις μεγάλες επιτυχίες. Αρκεί που ο φίλος, είπε ότι οι θαλάσσιες ζώνες θα χαραχθούν μέσω των προβλεπομένων εκ του Διεθνούς Δικαίου.
Όσο για το δείπνο με προσκεκλημένο τον Οικουμενικό Πατριάρχη, στο πρόσωπο του οποίου, αλλά και σε όλη την Ορθοδοξία, ανήμερα των Φώτων έγινε η μεγίστη προσβολή, από τον φωνασκούντα σε κοντινό τζαμί του Κερατίου κόλπου που γίνεται η ρίψη του Τιμίου Σταυρού, Ιμάμη, την ώρα ακριβώς της σύντομης ακολουθίας, δεν έγινε κουβέντα. Ούτε βεβαίως έγινε λόγος για την παρενόχληση από τουρκικά σκάφη κατά την προσπάθεια βυθίσεως καλωδίου στην Κάσο. Άλλωστε αυτά δεν γίνονται από πολυτίμους φίλους, όταν λαμβάνουν φιλοφρονήσεις από τον μεγάλο Βεζύρη. Βεβαίως οι Τούρκοι αλιείς εξακολουθούν να αλιεύουν πέραν κάθε νομιμότητος στα θαλάσσια χωρικά ύδατα της Ελλάδος στο Θρακικό πέλαγος ανεμπόδιστοι, ενώ οι λαθρομετανάστες, αθέατοι προφανώς, διασχίζουν την γείτονα και εισέρχονται εντός των Ελληνικών εδαφών. Προφανώς αυτά είναι λεπτομέρειες για μία αδόμητη φιλία με προσδοκία δομήσεως μεταξύ του διεκδικούντος τα πάντα και διανέμοντος φιλικές διαβεβαιώσεις άνευ αντικρίσματος και του εμμονικού με την Τουρκική φιλία Κυριάκου.
Πολύς ο θόρυβος, ταξίδι δώρο για κάποιους υπουργούς που δεν είχαν επισκεφθεί την Άγκυρα, μηδαμινό το αποτέλεσμα για την χώρα. Οι πανηγυρισμοί καλά κρατούν, ενώ ο γείτονας απλώς χρησιμοποιεί την δήθεν προσέγγιση, για την έξωθεν καλή μαρτυρία, ενισχύοντας το πλαίσιο για τις γεωστρατηγικές του διεκδικήσεις. Κανένας νοήμων φυσικά, που παρακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις δεν ικανοποιείται από το στημένο πανηγύρι εντυπώσεων, ούτε από την κοινή ευχή περί τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία.
Παρακαταθήκες του Ελ. Βενιζέλου και του Μουσταφά Κεμάλ
Ακόμη και η ευχή που έδωσε ο Έλληνας πρωθυπουργός να πορευθούν οι δύο λαοί με τις παρακαταθήκες του Ελ. Βενιζέλου και του Μουσταφά Κεμάλ, αναδεικνύουν το ανιστόρητο του ανδρός. Αλλοίμονο αν η Ελλάδα του 2026, πρόκειται να ξαναζήσει τη βουλήσει της ηγεσίας της εθνοκαθάρσεις σαν αυτές του Κεμάλ και εθνικές μειοδοσίες σαν αυτές του Ελ. Βενιζέλου. Οι Θράκες, ποτέ δεν θα συγχωρήσουν τον Ελ. Βενιζέλο για την απόφασή του να δώσει την Ανατολική Θράκη στους Τούρκους με την συνθήκη των Μουδανιών, βγάζοντας 300000 Έλληνες στον δρόμο της προσφυγιάς και στον Γολγοθά των κατέργων.
Καλό είναι να θυμάται ο “πολύτιμος φίλος Κυριάκος”, όταν αποφασίζει να ανατρέψει την ιστορία, το: Φοβού τους Δαναούς, καν δώρα φέροντας, διότι οι Δούρειοι ίπποι, πολλαπλασιάσθηκαν στην εποχή μας. Το υπενθυμίζει κι ο Οδυσσέας Ελύτης, με το “ήλθαν ντυμένοι φίλοι, αμέτρητες φορές οι εχθροί μας το παμπάλαιο χώμα πατώντας, αλλά δεν έδεσε ποτέ η φτέρνα τους…”.
