Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Το μεγάλο πρόβλημα τού Μητσοτάκη είναι, ότι δεν κινδυνεύει από τους ιδεολογικούς του αντιπάλους τής Αντιπολίτευσης, αλλά από την ίδια του την παράταξη… Αυτήν έχει απογοητεύσει, και βλέπει τους ψηφοφόρους του, ή να μένουν σιωπηλοί και αδιάφοροι, ή να εκδηλώνουν φανερά την αποδοκιμασία τους. Η Νέα Δημοκρατία που ιδρύθηκε – ως γνωστόν – αμέσως μετά την Μεταπολίτευση, γνώρισε μεγάλη άνοδο, χάρις στον ιδρυτή της Κων. Καραμανλή, αλλά και από τους διαδόχους του, όπως ήσαν οι Ευάγγελος Αβέρωφ και Γ. Ράλλης.
Οι συνεχιστές στην ηγεσία είχαν την εκτίμηση των μαζών, επειδή οι ίδιοι ήσαν ξεχωριστές προσωπικότητες, και βάδισαν με συνέπεια στα αχνάρια τού ιδρυτού. Υπήρξαν κι άλλοι αρχηγοί στην παράταξη, αλλά επικεντρώνουμε τώρα την προσοχή μας στους δύο προαναφερόμενους, επειδή ανταποκρίθηκαν πλήρως στις υποθήκες τού Καραμανλή. Μπορεί να γνώρισαν και εκλογικές ήττες.
Με τον Ανδρέα Παπανδρέου – χαρισματικό λαοπλάνο – ήταν φυσικό να παραπλανηθούν πολλοί ψηφοφόροι. Αλλά ο βασικός κορμός τής παρατάξεως, είχε εμπιστοσύνη στους αρχηγούς της, είτε βρίσκονταν σε κυβερνητικό πόστο, είτε κατείχαν την θέση τής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Οι «παραδοσιακοί» οπαδοί, έμεναν πάντα αμετακίνητοι, εφόσον οι ηγέτες τους ανταποκρίνονταν στις προσδοκίες τους.
Σήμερα, τα πράγματα είναι δυσάρεστα για την Νέα Δημοκρατία, επειδή η ηγεσία της απώλεσε την εμπιστοσύνη τού κόσμου της. Ο Κων. Καραμανλής έλεγε κάποτε, ότι: «Ο Ελληνικός λαός εξεγείρεται και επαναστατεί, όχι τόσον όταν υποφέρει, όσον όταν έχει το αίσθημα ότι εμπαίζεται και αδικείται…». Αυτοί είναι και τώρα κυρίως οι λόγοι που οι Νεοδημοκράτες «δεν μιλιούνται». Αυτοί έδιναν στις δημοσκοπήσεις προτεραιότητα στην Νέα Δημοκρατία. Όχι διότι ανταποκρινόταν στις προσδοκίες των ψηφοφόρων, αλλά επειδή οι αντιπολιτευόμενοι είναι χειρότεροι και δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη.
Ο Κυριάκος βασιζόταν σ’ αυτήν την κατάσταση, και ακόμα κομπάζει ότι προηγείται με διαφορά στις δημοσκοπήσεις. Από την στιγμή όμως, που ο Αντώνης Σαμαράς αποσαφήνισε τις προθέσεις του για κάθοδο στην πολιτική αρένα, έπνευσε άνεμος αισιοδοξίας στους ψηφοφόρους, και πνοή ανησυχίας για τον Κυριάκο… Ο πρώην πρωθυπουργός και αρχηγός τής Νέας Δημοκρατίας, μίλησε καθαρά και κατηγόρησε τον Κυριάκο, για μετάλλαξη τής παράταξης.
Δεν μάσησε τα λόγια του, και έκρουσε κώδωνα κινδύνου, για εθνικές περιπέτειες. Περιέγραψε μία χώρα, που κινείται χωρίς πυξίδα, με βαθιά κρίση εκπροσώπησης. Αλλά σκιαγράφησε, και μία Νέα Δημοκρατία, που έχει απομακρυνθεί δραματικά από τις ιδρυτικές της αρχές. Γι’ αυτό ακριβώς, κατέληξε στην απόφαση δημιουργίας νέου φορέα. Σιγά – σιγά κλείνει ο κύκλος τής Μητσοτακικής Νέας Δημοκρατίας, για να αρχίσει η πορεία καινούργιου σχήματος, που θα στηρίζεται στις παρακαταθήκες των παλαιών μεγάλων αρχηγών της, που έφυγαν πλέον από την ζωή.
Ο αείμνηστος Ευάγγελος Αβέρωφ έλεγε: «Η Νέα Δημοκρατία, είναι ένα νέο κόμμα. Έχει παλιές ρίζες, και αυτή είναι μία από τις δυνάμεις της. Γιατί οι δυνατές παλιές ρίζες, θρέφουν γερούς κορμούς. Και τους θρέφουν ακόμη πλουσιότερα, όταν απλώνονται προς πολλές κατευθύνσεις. Τέτοιες είναι οι ρίζες τής Νέας Δημοκρατίας…». Τέτοιες ήσαν οι ρίζες αυτού τού κόμματος, αλλά τώρα ο κορμός τής παρατάξεως εξ αιτίας τής ηγεμονικής αντίληψης τού Κυριάκου, μαράθηκε. Γι’ αυτό ο κόσμος της απογοητεύθηκε, και αποστασιοποιήθηκε.
Ο Σαμαράς έδειξε τον χαμένο δρόμο τής Ιστορίας και των αρχών. Ο ίδιος στην πραγματικότητα, ποτέ δεν «αποστρατεύθηκε». Στην ομιλία του στο Ηράκλειο τής Κρήτης, το αποσαφήνισε. Απέρριψε τα σενάρια πολιτικής αποστρατείας, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Οι αγώνες για τον τόπο σου, δεν είναι επάγγελμα… Και στους αγώνες για την πατρίδα, δεν υπάρχει συνταξιοδότηση…»! Σοφά τα λόγια του… Πόσοι όμως τα ενστερνίζονται και τα κάνουν πράξη;
Φοβούμαι ότι είναι λίγοι οι πιστοί. Αλλά η αποστολή ενός υπεύθυνου πολιτικού ηγέτη, δεν είναι εύκολη. Ο Παν. Κανελλόπουλος μού είχε πει κάποτε, ότι: «Και ο πιο προικισμένος αρχηγός ενός κόμματος, δεν είναι απόλυτα ελεύθερος. Είναι σε μεγάλο βαθμό, οπαδός των… οπαδών του! Είναι αναγκασμένος να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες, και καμία φορά και στα πάθη των οπαδών του. Και αυτό το έζησα κυρίως στην περίοδο 1963-1967, όταν ήμουν αρχηγός της ΕΡΕ…».
Τώρα – δυστυχώς – πολλοί αρχηγοί προσπαθούν να κολακεύσουν τα πάθη των οπαδών, αλλά κυρίως να ικανοποιήσουν τα προσωπικά τους πάθη, αδιαφορώντας για την γνώμη τού κοινού. Και καθορίζουν την πορεία τους, όχι αναλόγως των απαιτήσεων τού αγώνος για πολιτική, οικονομική, και κοινωνική δημοκρατία, αλλά για να φανούν αρεστοί στους ξένους πάτρωνες, και να πετύχουν προσωπικές φιλοδοξίες.
Ο Σαμαράς έρχεται να αναστήσει τις υγιείς αρχές για να υπάρξει ανεξάρτητο το κράτος. Για να μπουν κάποια πράγματα στην θέση τους. Για να μιλήσει με ειλικρίνεια για προβλήματα και κινδύνους που έχουμε μπροστά μας. Το όνομα «Σαμαράς» ήδη προβάλλεται, συζητείται και υπολογίζεται από εσωκομματικούς αντιπάλους και από αντιπολιτευόμενους. Φέρνει ανατροπή στις δημοσκοπήσεις, αλλάζει συσχετισμούς, διαφοροποιεί ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό.
Ο Κυριάκος που εκόμπαζε για αυτοδυναμία, βασιζόμενος στην ανεπάρκεια τού αντιπολιτευτικού χώρου, διαπιστώνει τώρα, ότι οι ανατροπές εστιάζονται στον ευρύ χώρο τής Νέας Δημοκρατίας. Το νέο κόμμα Σαμαρά, έχει προοπτικές για να είναι πρώτο. Οπωσδήποτε, αποκλείει την αυτοδυναμία στην αυριανή κυβέρνηση. Αυτό θα το εκμεταλλευτεί ο Τσίπρας για να πείσει πολλούς από το αντιπολιτευτικό σκορποχώρι, να συνταχθούν πίσω του, χωρίς φωνή, εκτελώντας αδιαμαρτύρητα τις διαταγές του. ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, ξόφλησαν.
Σε λίγο θα αποτελούν, μόνο θλιβερή ανάμνηση ενός τραγελαφικού παρελθόντος. Ο Σαμαράς είναι ο μόνος που μπορεί αυτή την στιγμή να ανοίξει ένα καινούργιο δρόμο, σε εποχές εξαιρετικά δύσκολες, με πολλαπλούς κινδύνους. Πειράματα με αυτοσχέδιους μάγους τού αντιπολιτευτικού στρατοπέδου, δεν επιτρέπονται. Θα αποβούν σε εθνική τραγωδία. Όσοι δεν σκέφτονται στενά κομματικά, και ενδιαφέρονται μόνο για το συμφέρον τού Έθνους, οφείλουν να παραμερίσουν προσωπικές προτιμήσεις, και να δώσουν ανεπιφύλακτα το χέρι τους, στον εγγονό της Πηνελόπης Δέλτα…
Το 1980, ο Γ. Ράλλης στάθηκε αντίθετος στην ιδέα να παραιτηθεί ο Κ. Καραμανλής από την αρχηγία της Ν.Δ. για να αναλάβει Πρόεδρος Δημοκρατίας. Φοβόταν ότι το χτύπημα για το κόμμα, θα ήταν ισχυρό. Τώρα, το χτύπημα για το δημοκρατικό πολίτευμα θα είναι μοιραίο, εάν ο Σαμαράς δεν ενισχυθεί για μία πρωθυπουργία, που θα προσπαθήσει να συγκρατήσει την χώρα μπροστά στο χείλος τής αβύσσου…
