Γράφει ο Κωνσταντίνος Πλεύρης
Δια να φθάσετε στο αξίωμα που κατέχετε εδώσατε εξετάσεις στην Σχολήν των Ευελπίδων και αφού επετύχατε εισήλθατε εις αυτήν. Στο διάστημα της φοιτήσεώς σας υπεχρεώθητε να ζήτε εντός της Σχολής και να εκπαιδεύεσθε στα Στρατιωτικά, να μετέχετε εις ασκήσεις και να ταλαιπωρήσθε σωματικώς και ψυχικώς υφιστάμενος πολλάς δοκιμασίας. Στο τέλος του έτους εδώσατε εξετάσεις και εφόσον επετύχατε προάγεσθε και γίνεσθε δευτεροετής και με την ιδίαν κοπιαστικήν διαδικασίαν προβιβάζεσθε εις τριτοετή, τεταρτοετή και μετά πάντοτε με εξετάσεις αποφοιτείτε, εξέρχεσθε με τον βαθμόν του Ανθυπολοχαγού και τοποθετείσθε εις κάποιαν μονάδα.
Εκεί συνεχίζεται η εκπαίδευσίς σας, στα διάφορα σχολεία και αποκτάτε ειδικότητα. Στο διάστημα αυτό κρίνεσθε από τους ανωτέρους σας που αξιολογούν την απόδοσίν σας, την βαθμολογούν και προάγεσθε στον βαθμόν του Υπολοχαγού. Έτσι με κρίσεις και εκτιμήσεις στην απόδοσιν και στην επάρκειάν σας προχωρείτε στας βαθμίδας της ιεραρχίας και αφού αποπερατώσετε σπουδάς στην Σχολήν Πολέμου και στην Σχολήν Εθνικής Αμύνης φθάνετε στον βαθμόν του Στρατηγού που αποτελεί τον ιδανικόν σκοπόν κάθε υποψηφίου Αξιωματικού.
Αυτά όσον αφορά στην δημοσίαν σταδιοδρομίαν του Αξιωματικού. Όσον αφορά στην ιδιωτικήν ζωήν του ο Αξιωματικός έχει δεσμεύσεις και περιουρισμούς που ουδείς άλλος δημόσιος λειτουργός, επαγγελματίας, επιστήμων ή εργαζόμενος έχει.
Επί παραδείγματι ένας δικηγόρος μπορεί να εμφανισθή στο γραφείον του μεθυσμένος. Ουδεμία συνέπεια θα έχει. Αντιθέτως εάν εμφανισθή στη μονάδα του ένας Αξιωματικός μεθυσμένος θα ελεγχθή πειθαρχικώς και αν το επαναλάβη θα αποπεμφθή εκ του σώματος.
Ο ιδιωτικός βίος του Αξιωματικού οφείλει να είναι υποδειγματικός. Ο Αξιωματικός δεν μπορεί να προκαλή χαρτοπαίζων, να εγκαταλείπη την οικογένειά του, να δικάζεται ποινικώς κ.τ.λ. πράγματα που μπορεί να συμβαίνουν στον οποιοδήποτε πολίτη, δίχως να έχουν επιπτώσεις στην όποια σταδιοδρομία του.
Θα μου ειπήτε ότι έτσι είναι και λειτουργεί το πολιτικό σύστημα. Σύμφωνοι. Ποιος όμως έκανε και εφαρμόζει αυτό το σύστημα; Προφανώς οι βουλευταί. Επομένως το εδημιούργησαν όπως τους συμφέρει. Άρα κίνητρό τους υπήρξε το συμφέρον τους, μολονότι το σύστημα τους είναι παράλογο. Πράγματι η δημοκρατία σαν τρόπος εκλογής των κυβερνώντων αντίκειται στη λογική, αφού βασίζεται στην αρχή της πλειοψηφίας, δηλαδή οι πέντε έχουν δίκαιο, διότι είναι πέντε και οι τρείς έχουν άδικο διότι είναι τρεις. Βεβαίως οι περισσότεροι μπορεί να έχουν δίκαιο όχι διότι είναι οι περισσότεροι και οι ολιγώτεροι να έχουν άδικο, όχι διότι είναι ολιγώτεροι. Λογικώς αι ποσότητες δεν κρίνουν ποιότητας.
Άλλως τε το παράλογο της δημοκρατίας φαίνεται και από το γεγονός, ότι η αρχή της δημοκρατίας εφαρμόζεται μόνον στην πολιτική (όπως την θέλουν οι δημοκράται) και πουθενά αλλού στη ζωή. Φαντασθήτε οι ναύται να εκλέγουν τον πλοίαρχο, οι Στρατιώται να εκλέγουν τους Αξιωματικούς, οι φοιτηταί να εκλέγουν τους καθηγητάς, οι εργάται να εκλέγουν τους βιομηχάνους κ.τ.λ.
Το ανάλογον θέμα ανέλυσε πειστικώς ο Σωκράτης και καθώς ανεμένετο τον εθανάτωσαν οι δημοκράται.
Ο μέγας φιλόσοφος απεφάνθη ότι αν ο λαός είναι άξιος να εκλέγη τους πολιτικούς, τότε είναι άξιος να εκλέγη και τους αρχιτέκτονας που αν αυτοί αποτύχουν θα προξενήσουν μικρότερο κακό από τους πολιτικούς.
Ομιλούν περί λαϊκής κυριαρχίας και ότι οι βουλευταί εκπροσωπούν τον λαό. Η αλήθεια είναι ότι ο λαός δεν εκπροσωπείται στην βουλή, αλλά στην Σχολή Ευελπίδων. Η απόδειξις είναι απλουστάτη διότι στην Σχολή Ευελπίδων, όπως και στας λοιπάς Σχολάς των Ενόπλων Δυνάμεων δεν εισέρχονται παιδιά εφοπλιστών, βιομηχάνων ή μεγαλοεπιχειρηματιών, αλλά παιδιά αγροτών, εργατών και μεσαίας αστικής τάξεως.
Αντιθέτως στη βουλή δεν υπάρχει ούτε ένας αγροτικής οικογενείας, ούτε ένας εργατικής οικογενείας και απουσιάζουν αι λαϊκαί τάξεις. Στην βουλή βλέπομεν εκπροσώπους της κεφαλαιοκρατίας και ιδίως γόνους πλουσίων οικογενειών. Επειδή δια να πολιτευθής πρέπει να έχης χρήματα, πολλά χρήματα κιαν δεν τα έχης θα τα πάρης από κεφαλαιοκράτας και θα μετατραπής εις υπηρέτην των συμφερόντων τους.
Ο λαός ψηφίζει δια πράγματα που δεν γνωρίζει και το χειρότερον ψηφίζει ανθρώπους που και αυτοί δεν γνωρίζουν τα πράγματα τα οποία καλούνται να διεκπεραιώσουν π.χ. ο ιατρός Τσιάρας ανέλαβε το υπουργείο Δικαιοσύνης, ο μαιευτήρ Σουμάκης ανέλαβε το υπουργείο ναυτιλίας.
Ένας ανεύθυνος λαός ψηφίζει ανευθύνους ψευτοαντιπρο-
σώπους του και οι δύο τους ανευθύνως καταστρέφουν την Ελλάδα. Διερωτώμαι κατά ποίαν έννοιαν λογικής, αι τύχαι της Πατρίδος θα αποφασίζωνται από ανευθύνους;
Στον Στρατό όπως είναι γνωστόν και ο τελευταίος Στρατιώτης είναι υπεύθυνος. Κατά το σύνταγμα (αρθ.45) ο πρόεδρος της δημοκρατίας που είναι αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων (αρθ.49) είναι ανεύθυνος! Έλεος.
Στας Ενόπλους Δυνάμεις το ψέμα είναι αδιανόητον ενώ στην πολιτική το ψέμα είναι κατά σύνηθες. Το μεγαλύτερο όμως ψέμα που μία πολυετής αριστοτεχνική προπαγάνδα επέβαλε ως αλήθεια είναι ότι η δημοκρατία είναι το μόνο πολίτευμα ελευθερίας.
Πράγματι επετεύχθη η κοινή γνώμη να θεωρή ότι η δημοκρατία ταυτίζεται με την ελευθερία και ότι όλα τα άλλα πολιτεύματα υποδουλώνουν τους λαούς, είναι ανελεύθερα.
Κατά την δημοκρατικήν λογικήν συμπεραίνεται ότι 1.100 χρόνια βυζαντινής αυτοκρατορίας οι Έλληνες που δεν είχαν δημοκρατία ήσαν δούλοι. Εις ποιον άραγε;
Επί Μ. Αλεξάνδρου, Διαδόχων και Επιγόνων (διάδοχοι Διαδόχων) που επί αιώνας οι Έλληνες ήσαν κοσμοκράτορες και η ιστορία της Ελλάδος ήτο η ιστορία της ανθρωπότητος τότε οι Έλληνες ήσαν δούλοι, επειδή δεν είχαν δημοκρατία. Εις ποίον άραγε;
Επί Μινωικής αυτοκρατορίας και Μυκηναϊκής αυτοκρατορίας επί χιλιετίας που δεν είχαν δημοκρατικά πολιτεύματα οι Έλληνες κατά την δημοκρατικήν λογικήν ήσαν δούλοι. Εις ποιον άραγε;
Αυτάς τας ημέρας και δια πολύ καιρό ακόμη θα βλέπετε στας συνενόχους τηλεοράσεις διαπληκτισμούς των πολιτικάντηδων των διαφόρων κομμάτων. Οι τηλεπαρουσιασταί που σας βομβαρδίζουν τα πρωινά με αντεγκλήσεις των πολιτικάντιδων δεν ασχολούνται καθόλου με την Ελλάδα και τα προβλήματα της υποφερούσης κοινωνίας. Δεν τα βλέπετε; έχουν πλήθος εκπομπών με κουτσομπολιά, με κομματικάς συζητήσεις και τίποτε άλλο. Η Ελλάς που κινδυνεύει δεν υπάρχει δι’ εκείνα τα κοινοβουλευτικά και τηλεοπτικά καθάρματα.
Εδώ και χρόνια εκυκλοφόρησα το βιβλίο «Η τηλεόρασις»| (εκδ. «ΗΛΕΚΤΡΟΝ», Αθ. 2018) με εξώφυλλο μια συσκευή τηλεοράσεως από την οποίαν βγαίνουν φίδια. Στο περιεχόμενο αναλύω τον αντεθνικό και αντικοινωνικό ρόλο των τηλεοπτικών εκπομπών που παραπλανούν και εξαπατούν τον λαό, τον οποίον αποχαυνώνουν. Κάποτε ελπίζω και εύχομαι να έλθη η ώρα της λογοδοσίας που τους αξίζει.
Σήμερον η Ελλάς κατακτάται εκ των έσω. Ο εχθρός δεν είναι προς των πυλών, αλλά εντός των τειχών. Θα τους εύρωμεν εναντίον μας, αλλά τότε θα είναι αργά. Γνωρίζομεν ότι στην Πατρίδα μας υπάρχουν 10.400.000 Έλληνες, αλλά το κράτος δεν γνωρίζει πόσοι λαθρομετανάσται παρασιτούν στην Πατρίδα μας και προετοιμάζουν την κατάκτησίν της που εκ των πραγμάτων έρχεται λόγω της υπογεννητικότητος των Ελλήνων, των εκτρώσεων που μειώνουν τον Ελληνικόν πληθυσμόν και θα εξαφανίσουν την Ελληνικήν Φυλήν. Δυστυχώς ο λαός ανέχεται τους αχρήστους λαοκολακευτάς πολιτικάντηδες που εξ αιτίας των εξαφανίζεται η φυλή του, εισβάλουν ξένοι και τόσα άλλα ολέθρια που συμβαίνουν στην Ελλάδα άρα είναι λαός ανάξιος να λέγεται Ελληνικός.
Όμως υπάρχουν ακόμη γνήσιοι Έλληνες που λατρεύουν την ΙΕΡΑΝ ΕΛΛΑΔΑ. Ίσως έλθη η ώρα που ο αποχαυνωμένος από τα ΜΜΕ λαός και οι μισέλληνες πολιτικάντηδες θα το μάθουν. Ελπίζω πριν είναι αργά δια την Ελλάδα που αργοπεθαίνει εξ αιτίας των.
Στρατηγέ μου να σας το είπω ευθέως. Προτιμώ να κυβερνούν την Χώραν 50 Αξιωματικοί παρά 50 πολιτικάντηδες βουλευταί. Διότι: Οι Αξιωματικοί είναι υπεύθυνοι, ενώ οι βουλευταί ανεύθυνοι. Οι Αξιωματικοί ανεδείχθησαν κατόπιν σπουδών, εξετάσεων και κρίσεων, ενώ οι βουλευταί δεν εσπούδασαν, δεν εξητάσθησαν , δεν εκρίθησαν. Οι Αξιωματικοί δια να είναι Αξιωματικοί οφείλουν να μη έχουν ποινικό μητρώο και να διάγουν με ηθικούς περιορισμούς στον ιδιωτικόν τους βίο, ενώ οι βουλευταί εκλέγονται ακόμη κιαν έχουν ποινικό μητρώο και δεν υποχρεούνται να διάγουν με ηθικούς περιορισμούς στον ιδιωτικόν τους βίο. Οι Αξιωματικοί δεν εξαρτώνται στην εξέλιξίν των από τα χρήματα, ενώ οι βουλευταί εξελίσσονται εφόσον διαθέτουν δι’ εκλογάς, προπαγάνδα κ.τ.λ χρήματα. Οι Αξιωματικοί έχουν ενιαίαν ιδεολογίαν, ενώ οι βουλευταί έχουν πολλάς και διαφορετικάς ιδεολογίας. Οι Αξιωματικοί οφείλουν ενόρκως και προετοιμάζονται να θυσιασθούν υπέρ της Πατρίδος, ενώ οι βουλευταί δεν υποχρεούνται εις ανάλογον καθήκον. Οι Αξιωματικοί εμφορούνται από ενότητα μεταξύ των, ενώ οι βουλευταί χαρακτηρίζονται από διχόνοια μεταξύ των που διαχέουν στον λαό. Οι Αξιωματικοί δεν επιλύουν τα οικονομικά τους από έσοδα προερχόμενα από το αξίωμά τους, ενώ οι βουλευταί πλουτίζουν από το αξίωμα τους. Εκτός από παχυλούς μισθούς, συντάξεις, οικονομικά προνόμια και ατελείας λαμβάνει το κόμμα των πλουσίας επιχορηγήσεις π.χ. η Κωνσταντοπούλου επήρε 2.000.000 €. Οι Αξιωματικοί έγραψαν την ιστορίαν της Πατρίδος και στους αγώνας των οφείλεται η δόξα του έθνους, ενώ οι βουλευταί είναι άγνωστοι στην πολυχιλιετή ιστορία της Ελλάδος και ουδέν προσέφεραν στην δόξα της. Ο Αξιωματικός είτε ανήρ, είτε γυνή πρέπει να διαθέτη ψυχικάς αρετάς, όπως θάρρος, αυτοθυσία , ευθύτητα, ειλικρί-
νεια, εντιμότητα κ.α που αν δεν τα διαθέτει δεν γίνεται Αξιωματικός, ενώ ο βουλευτής δια να γίνη βουλευτής δεν απαιτείται κάποια ψυχική αρετή. Τέλος δεν είναι τυχαίον που στας δημοσκοπήσεις η εμπιστοσύνη του λαού προς τον Στρατό ευρίσκεται στην πρώτην θέσιν, ενώ στους βουλευτάς στην τελευταίαν και γενικώς ο Στρατός, οι Αξιωματικοί δηλαδή χαίρουν υπολήψεως ενώ οι βουλευταί είναι ανυπόληπτοι.
Πως να το κάνωμεν τους Αξιωματικούς χωρίζει από τους βουλευτάς η ΕΛΛΑΣ και μεταξύ των υπάρχει αντιπαλότης που θα εκλείψη αν οι Αξιωματικοί γίνουν προδόται ή αν οι βουλευταί γίνουν πατριώται. Δηλαδή ποτέ!
Επομένως η Στρατοκρατία είναι προτιμωτέρα της βουλευτοκρατίας. Ιστορικώς μάλιστα υπάρχουν τα προηγούμενα, ότι οι Έλληνες ήκμασαν, εδοξάσθησαν και εδημιούργησαν κοσμοκρατορίας μόνο με αντιδημοκρατικά πολιτεύματα και στην νεωτέραν εποχήν το καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Μεταξά και της 21ης Απριλίου του Παπαδοπούλου αποτελούν απόδειξιν της Εθνικής ωφελιμότητος των έναντι του κοινοβου-
λευτισμού.
Όμως οι βουλευταί επέβαλαν τον έλεγχον του Στρατού διότι τον φοβούνται και νομίμως βεβαίως βεβαίως διορίζουν την ηγεσίαν των Ενόπλων Δυνάμεων, αποφασίζουν στα πάντα περί αυτών εκείνοι οι άσχετοι και τοποθετούν έναν από δαύτους πολιτικό προϊστάμενο τους με το αξίωμα του υπουργού Εθνικής Αμύνης. Ωστόσον θα τους υπενθυμίσω την σοφήν ρήσιν «με τας λόγχας όλα μπορείς να τα κάνης εκτός από του να καθήσης επάνω τους».
Λέγουν το δημοκρατικόν, ότι η ηγεσία του Στρατού πρέπει να είναι της εμπιστοσύνης της κυβερνήσεως. Ενώ το Εθνικόν επιβάλλει η κυβέρνησις να είναι της εμπιστοσύνης της ηγεσίας του Στρατού. Διατί; διότι αν η κυβέρνησης με την πολιτικήν της προκαλέση εθνικούς κινδύνους αυτούς θα τους αντιμετωπίση ο Στρατός με το αίμα του κι’ όχι οι πολιτικάντηδες.
Στα εθνωφελή καθεστώτα ο Στρατός είναι «ράβδος εν γωνία» δεν κυβερνά ο ίδιος διότι έχει άλλην αποστολήν, αλλά επιβάλλει πολιτικούς και πολιτικάς που συμφέρουν στην Πατρίδα. Ακόμη επιβάλλει στην κοινωνία τάξι, οργάνωσι, πειθαρχία και λοιπάς αρετάς που διέπουν τον Στρατό αιωνίως και είναι ορθαί, ώστε όλοι οι Στρατοί, όλων των εποχών, όλων των λαών, όλων των πολιτευμάτων είναι οι ίδιοι.
Κάποιος φανατικός δημοκράτης (από ιδεολογία ή συμφέρον) μπορεί να υποστηρίξη ότι ο βουλευτής εκλέγεται από τον λαό, ενώ ο Αξιωματικός δεν εκλέγεται. Ας εξετάσωμεν το θέμα με προσοχήν και επιχειρήματα.
Η δημοκρατία με την ψευδή ισότητα δίδει την ιδίαν πολιτικήν δύναμιν μιας ψήφου στον καθηγητή πανεπιστημίου και στον αγράμματο χωρικό. Με άλλα λόγια δέκα πόρναι έχουν δέκα ψήφους και αποκτούν στην δημοκρατίαν δεκαπλασίαν πολιτικήν δύναμιν από τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου, που έχει μίαν ψήφον. Αυτή η κατάστασις είναι παράλογος και εξωπραγματική διότι εξισώνει ανίσους ανθρώπους που διαφέρουν σωματικώς, ψυχικώς, πνευματικώς, μορφωτικώς, οικονομικώς, κοινωνικώς κ.τ.λ. Όλοι των γίνονται εντός της κάλπης ίσοι, ενώ στην ζωήν παραμένουν άνισοι, καθόσον η ανισότης αποτελεί φυσικόν νόμον.
Από πού και διατί ο λαός έχει την ικανότητα, τα προσόντα δηλαδή να κρίνη ποίος είναι άξιος να ωφελήση την Πατρίδα και ποίος όχι. Εκτός του ότι δεν έχει την ικανότητα να αξιολογήση ανθρώπους και πολιτικάς συμβαίνει και το γεγονός ότι επηρεάζεται από τας τηλεοράσεις, την προπαγάνδα, τα συμφέροντια και σχηματίζει γνώμην που πράγματι δεν είναι δική του, αλλά του την διεμόρφωσαν τα ΜΜΕ και επιλέγει όποιους του αρέσουν και όχι όποιοι αξίζουν.
Η δημοκρατία όμως τεχνηέντως θωπεύει το θυμικόν του λαού ότι είναι κυρίαρχος και ότι όλαι αι εξουσίαι πηγάζουν από αυτόν. Παραμύθια. Στην δημοκρατία η εξουσία πηγάζει από την κεφαλαιοκρατία. Το χρήμα ελέγχει και κατευθύνει την πολιτικήν εξουσίαν, δια των κομμάτων και της βουλευτοκρατίας που κυριαρχούν επί του λαού.
Εξ άλλου η κοινωνιολογία απέδειξε, ότι την εξουσία την παίρνουν τα χρήματα ή τα όπλα. Τα Έθνη και οι λαοί ωφελούνται όταν κυβερνούν τα όπλα, διότι εκείνοι που τα έχουν πιστεύουν εις ιδέας και όχι εις συμφέρονται όπως συμβαίνει όταν επικρατούν τα χρήματα.
Βεβαίως υπάρχουν κυβερνήται που εμπνέονται από τα Εθνικά Ιδανικά και όταν έχουν το στήριγμα του Στρατού, των Αξιωματικών δηλαδή οδηγούν την Πατρίδα στην ακμή, όπως συνέβη επί Καποδίστρια, Μεταξά και Παπαδόπουλου. Αυτούς τους μισεί το κεφαλαιοδημοκρατικό κατεστημένο και αι ξέναι δυνάμεις. Έτσι τον πρώτο τον εδολοφόνησαν, τον δεύτερο τον εδηλητηρίασαν και τον τρίτο τον ανέτρεψαν με προδοσίαν και απεβίωσε στην φυλακήν.
Να έχη λοιπόν υπ’ όψιν του ο μελλοντικός ηγέτης το Θουκυδίδειον «να μεταχειρίζεσαι τον εχθρόν όπως θα σε μετεχειρίζετο εάν επεκράτει» και να διαγράψη από το λεξιλόγιόν του την λέξι επιείκεια και στο επερχόμενο μέλλον να σκεφθή το ισχύον σύνταγμα που στο άρθρο 62 προβλέπει ότι ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται αλλά δεν προβλέπει ότι δεν απαγχονίζεται.
Αν κάποιος δημοκράτης διαφωνή τον προκαλώ εις δημοσίαν συζήτησιν, αλλά ουδείς από εκείνους τους μειοδότας θα δεχθή. Αποφεύγουν τον διάλογον διότι φοβούνται την αλήθειαν.
Ειλικρινώς απορώ και η απορία μου είναι εύλογος, πως ανέχεσθε Στρατηγέ να σας διατάσση ένας ανεύθυνος όπως είναι ο υπουργός εθνικής αμύνης, ένας άσχετος περί τα Στρατιωτικά, ένας ο οποίος είναι απολύτως ξένος προς την στρατιωτικήν ιεραρχίαν, ένας που δεν εξεπαιδεύθη ούτε εξητάσθη επί του αντικειμένου που διοικεί, όπως εσείς, ένας που κατέχει το αξίωμα στο οποίο τον διόρισε άλλος ομόσταυλος του πολιτικάντης και δεν έφθασε κατόπιν εξετάσεων, κρίσεων, προαγωγών κ.τ.λ. όπως εσείς.
Εάν ανελάμβανε υπουργός Εθνικής Αμύνης ο εκάστοτε απερχόμενος αρχηγός ΓΕΕΘΑ είναι κάτι λογικόν και το αντιλαμβάνομαι. Αυτό όμως δεν συμβαίνει.
Τέλος Στρατηγέ η ιστορία απέδειξε ότι πάντοτε υπάρχουν προδόται. Αλλά υπέχουν ευθύνη έναντι της Πατρίδος και όσοι μπορούν να ανατρέψουν τους προδότας και δεν το πράττουν.
