Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Σήμερα καταθέτω στην αγάπη σας, «στοιχεία» για τον Μεγάλο σύγχρονο Άγιο τής εποχής μας, τον Άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως, που δεν είναι γνωστά σε όλους. Άνθρωπος αγάπης και καρδιακής προσφοράς, επέλεξε να ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο, τον ανηφορικό, τον σταυρικό. Συκοφαντήθηκε οικτρά, αλλά σιώπησε, δεν απάντησε στην συκοφαντία με έχθρα.
Αυτός, ο άλλος τρόπος ζωής, τον ξεχώρισε στα μάτια τού Χριστού. Για χάρη τού Χριστού, θυσιάστηκε και σήκωσε τον σταυρό του και από επίσκοπος Νεκτάριος, έγινε ο Άγιος Νεκτάριος. Η απόλυτη παράδοσή του στο θέλημα τού Ζώντος Θεού, το θυσιαστικό πνεύμα. Αυτός ο άλλος τρόπος ζωής, ο αντιλογικός, ο παράδοξος, ο ακατανόητος για τους πολλούς, ξεχώρισε τον Άγιο Νεκτάριο.
Έζησε σαν ανύπαρκτος για χάρη τού Χριστού, ενίοτε κρυμμένος, αφανής, αδιαλείπτως προσευχόμενος. Ο Άγιος Νεκτάριος ο εν Αιγίνη, ο Πενταπόλεως, αγίασε γιατί σήκωσε τον σταυρό του αγογγύστως, χωρίς να πει ούτε ένα… γιατί Θεέ μου! Μέσα στην σιωπή, μεγαλούργησε, μέσα στην αγία υπομονή. Αδικήθηκε οικτρά, αδικαίωτος πέθανε, «σταυρώθηκε» άνευ δίκης. Τού φόρτωσαν αθλιότητες, ψέματα, αμαρτίες.
Αμέσως μετά την οσιακή του κοίμηση στο Αρεταίειο νοσοκομείο της Αθήνας, έχουμε το πρώτο θαύμα τού Αγίου. Έγινε με την επαφή με το ράσο του. Ο ασθενής, ουσιαστικά ανάπηρος, τού διπλανού κρεβατιού ακουμπά το ράσο του και θεραπεύεται. Θεραπεύεται ΑΜΕΣΑ!!! Σηκώνεται μόνος του από το κρεβάτι χωρίς καμία βοήθεια…
Αρχίζει να βαδίζει γοργά, σχεδόν να τρέχει, στους διαδρόμους του νοσοκομείου, ενώ το ιατρικό, το νοσηλευτικό προσωπικό, έκπληκτοι, αμήχανοι, «σταυροκοπιόνταν» μπροστά στο μεγάλο αυτό ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ. Ο Θεός, ο Χριστός, έδειξε άμεσα ότι ο Επίσκοπος Πενταπόλεως, είναι Άγιος, είναι ο εκλεκτός Του και ότι με τις πρεσβείες του γίνονται θαυμαστές θεραπείες… θαυμαστές ιάσεις.
Οι άγιοι τού Θεού, δεν προσεύχονται για να είναι οι ίδιοι καλά, υγιείς, αλλά για να είμαστε εμείς καλά. Έχουν θυσιαστικό πνεύμα, ανιδιοτέλεια, φιλότιμο, ειρήνη ψυχής και σώματος. Πύρινη η προσευχή τους, κατακαίει τους δαίμονες, τα ταγκαλάκια.
Ο βίος τού Αγίου Νεκταρίου (1846-1920) ήταν μαρτυρικός, παρ’ ότι ήταν άνθρωπος ελεημοσύνης, θυσίας, ανιδιοτελούς προσφοράς. Το σαράκι τού φθόνου, σκοτείνιασε τον νου ανθρώπων τής Εκκλησίας του Πατριαρχείου και τον πολέμησαν σκληρά. Ήταν ο Άγιος Νεκτάριος, δημοφιλής και το ποίμνιο τής Εκκλησίας τον λάτρευε… αυτό όμως έφερε αντιδράσεις από ζήλεια.
Τον διαπόμπευσαν, τον καταδικάζουν σε εξορία, άνευ δίκης, τον αφήνουν χωρίς μισθό, δεν είχε πού να μείνει… άστεγος ουσιαστικά! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ φτάνει στην Ελλάδα, όπου και εδώ, αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες.
Μπαίνει στο περιθώριο, στην γωνία. Οι «φήμες», οι συκοφαντίες, τα ψέματα, είχαν φτάσει και στην Ελλάδα. Εκείνος, ο Άγιος, ΥΠΟΜΕΝΕΙ με ΑΓΙΑ ΥΠΟΜΟΝΗ, το μαρτύριο έχοντας καρδιά μάνας. Βοηθούσε τους ανθρώπους με λόγια και πράξεις αγάπης, γεμάτες Θεό. Μία φλεγόμενη από Θεϊκό Έρωτα, καρδιά, μία καρδιά ζυμωμένη με πόνο, με αγία υπομονή.
Η Υπεραγία Θεοτόκος, τον σκέπαζε με το πέπλο Της, ήταν η ΜΑΝΑ ΤΟΥ, η παρηγοριά του. Του χάριζε ελπίδα, σκέπη, στοργή, προστασία, άφεση, μακαριότητα, γλυκυσμό με την Κραταιά και Υψηλή Της προστασία!!! «ΧΑΙΡΕ! Η ΜΕΤΑ ΤΟΚΟΝ ΠΑΡΘΕΝΟΣ! ΧΑΙΡΕ! Η ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΣΑ»!
Έλεγε ο Άγιος Νεκτάριος: «ΤΟ ΠΑΝ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΟΘΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΜΕ ΟΛΗ ΜΑΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ». «Ο φθάσας την αγάπην τού Θεού, ουκ έτι πάλιν επιθυμεί διαμείναι ενταύθα. Η αγάπη γαρ καταργεί τον φόβον…», έλεγε ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος.
Οι άνθρωποι σήμερα, αυτοκαταστρέφονται. Έχουν την αλαζονική βεβαιότητα, ότι δεν ΣΕ χρειάζονται, ότι μπορούν και χωρίς ΕΣΕΝΑ, ΧΡΙΣΤΕ ΜΑΣ!!! Έτσι, κάνουν λαθεμένες, πλανεμένες επιλογές, συμμαχούν με δαίμονες και… καταστρέφονται.
Οι χιλιάδες μέριμνες μάς ταλαιπωρούν, μάς εμποδίζουν να προσευχηθούμε, γεμίζουμε ανασφάλειες, πίκρες, φόβο, ταραχή, ανησυχία! Ειδικά η έπαρση, η αλαζονεία… μας διαλύουν, μας τσακίζουν, μας τυφλώνουν! Έτσι, πολλοί άνθρωποι, καταλήγουν απάνθρωποι, πληγωμένοι, ανήμερα θηρία και πάσχουν, βασανίζονται. Γυρίζουν την πλάτη στον Ιησού Χριστό, στον Τριαδικό Θεό και αργοπεθαίνουν. Η αγάπη για χάρη τού Χριστού, ενεργοποιεί τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, στην ζωή όλων μας. Επειδή αγαπούσαν οι Άγιοι, άντεξαν τα σπήλαια, τις οπές της γης και τις εξορίες!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.
