Γράφει ο Μιλτιάδης Γ. Βιτάλης
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, ασκήτεψε στο Όρος Σινά από το 1962, μέχρι το 1964, σε συνθήκες ερήμου. Εγκαταστάθηκε στο ασκητήριο των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης. Τόπος σκληρής άσκησης, με ένα εκκλησάκι και ένα πολύ μικρό συνεχόμενο κελάκι.
Άνυδρος, ξερός, ερημικός τόπος, στα 2000 μέτρα, σε απόσταση κοντά στην μία ώρα από το Μοναστήρι τής Αγίας Αικατερίνης. Μόλις, διακόσια μέτρα πιο πάνω βρίσκεται η σπηλιά τού Αγίου Γαλακτίωνος και λίγο πιο πίσω, έμενε η Αγία Επιστήμη, με τις άλλες ασκήτριες.
Άγιος τόπος, ασκητικός, ουράνιος… τόπος νηστείας, υπέρ φύσιν άσκησης, δακρύων, αδιάλειπτης προσευχής. Παρά την απόλυτη ερημιά, τα κοφτερά βράχια… ο Άγιος Παΐσιος μεγαλούργησε πνευματικά. Έλιωσε την σάρκα, τσάκισε… κάθε τι το ανθρώπινο, έζησε σαν αετός, κοντά στην κορυφή, μόνος, χωρίς ανθρώπινη παρουσία, σταυρωμένος, με ελάχιστο νερό και προβλήματα υγείας, κυρίως στα πνευμόνια.
Μακαρία ερημική ζωή, άσαρκη… με ελάχιστη τροφή, με παξιμάδια, που έκανε μόνος του και πέτουρα, που ξέραινε στον ήλιο! Ήταν, μάλιστα, τόσο σκληρά, που ήταν δύσκολο να τα φάει… άνθρωπος. Σπάνια, έβραζε λίγο ρύζι, μέσα σ’ ένα κονσερβοκούτι που ήταν και μπρίκι και κατσαρόλα! Μαζί μ’ ένα κουτάλι, ένα πιάτο κι ένα ποτήρι, ήταν όλο το νοικοκυριό του.
Έλεγε, ο Άγιος, ότι «η έρημος ερημώνει τα πάθη! Όταν την σεβαστείς και προσαρμοστείς προς την έρημο, σού δίνει να αισθανθείς την παρηγοριά της». Τα όσα καταθέτει με παρρησία και εμπειρία ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης για την έρημο είναι συγκλονιστικά.
Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Σιναίου Πορφύριος, ταπεινός Ιεράρχης, είχε αποκαλύψει για τον γέροντα Παΐσιο, μεταξύ άλλων: «Τόσα χρόνια που είμαι στο Σινά, δεν πέρασε από εδώ άλλος, τόσο ενάρετος μοναχός, τόσο ασκητικός και επιτήδειος στα εργόχειρα, σαν τον π. Παΐσιο…».
Διηγείται ο π. Παΐσιος: «Τις πρώτες δεκαπέντε ημέρες, στο ασκητήριο, το τι τράβηξα δεν λέγεται, δεν μπορείς να φανταστείς… από τον πειρασμό. Αισθανόμουν ότι ήμουν καρφωμένος πάνω στον Σταυρό. Συνεχώς, μου έλεγε να κατεβώ στο Μοναστήρι (της Αγία Αικατερίνης), να δω ανθρώπους να παρηγορηθώ.
Μετά, την δεύτερη Κυριακή, κατέβηκα για να λειτουργηθώ. Όταν κοινώνησα αισθάνθηκα την Θεία Κοινωνία, σαν κρέας πολύ-πολύ γλυκό και ένιωσα μεγάλη δύναμη μέσα μου. Σώμα και Αίμα Χριστού. Ενισχύθηκα σημαντικά, πήρα μεγάλη δύναμη, κουράγιο και είπα στον διάβολο:
- Άμα θέλεις, έλα τώρα, να πολεμήσουμε. Δεν σε φοβάμαι, πλέον…».
Από τότε και μετά, ο πειρασμός δεν τολμούσε να τού «επιτεθεί» κατά πρόσωπο, μόνο κρυφά και ύπουλα. Μόνο πισώπλατα, αλλά εκείνος, τον περιφρονούσε. Έλεγε: «Γαυγίζει ο διάβολος… «γαβ… γαβ», αλλά τώρα, δεν έχει δόντια για να με δαγκώσει»! Όταν υπάρχει ακλόνητη πίστη, καλή προαίρεση, θυσιαστικό πνεύμα τότε η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΤΑ ΑΧΡΑΝΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ, μεταμορφώνουν τον Χριστιανό, τον κάνουν… δυνατό, τον ενισχύουν σημαντικά, καθοριστικά. ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ.
Κάποια ημέρα, ο Γέροντας, έκανε εργόχειρο λέγοντας την Ευχή, καθισμένος σε έναν βράχο, ενώ από κάτω υπήρχε βαθύς γκρεμός. Παρουσιάζεται ο διάβολος και του λέει:
- Πήδα κάτω. Παΐσιε σου υπόσχομαι, δεν θα πάθεις τίποτε!
Ο γέροντας Παΐσιος, συνέχισε ατάραχος την Ευχή και το εργόχειρό του. Δεν έδωσε σημασία στον διάβολο. Ο πειρασμός, συνέχισε να τον παρακινεί να πηδήξει στον γκρεμό. Αυτό κράτησε μιάμιση ώρα περίπου. Στο τέλος ο Γέροντας παίρνει μία πέτρα και την ρίχνει στον γκρεμό, λέγοντας στον διάβολο:
- Άντε να σου αναπαύσω τον λογισμό σου. Ο διάβολος του λέγει δήθεν με θαυμασμό:
- Τέτοια απάντηση ούτε ο Χριστός δεν μου έδωσε. Εσύ καλύτερα απάντησες.
- Ο Χριστός είναι ΘΕΟΣ. Δεν είναι σαν και εμένα τον καραγκιόζη. «ΥΠΑΓΕ ΟΠΙΣΩ ΜΟΥ ΣΑΤΑΝΑ»!
Καταθέτει με παρρησία ο γέροντας Παΐσιος: «Επιτρέπει τους πειρασμούς, ο Πανάγαθος Θεός, για να αγωνιστούμε και μετά τον αγώνα να λάβουμε το αμάραντο στεφάνι της νίκης…».
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, υπήρξε πρότυπο Χριστιανού και αγωνιστή. Δοχείον Χάριτος, Σκεύος Εκλογής, Άγιος γέροντας με ακλόνητη πίστη, φιλότιμο, ανιδιοτέλεια. Έλεγε ο Άγιος τού Θεού: «ΟΣΑ ΠΕΤΑΣ (δίνεις ελεημοσύνες) τόσο ΠΕΤΑΣ (ανεβαίνεις πνευματικά)».
Ο ακτήμων, ο άσαρκος, ο εξαϋλωμένος μοναχός, τις σάρκες του τις θυσίασε από το φιλότιμο για την αγάπη τού Χριστού. Ο Σιναΐτης ασκητής, πολέμησε τους πειρασμούς, τσάκισε τις επίγειες ηδονές, την σάρκα, μεγαλούργησε πνευματικά και νίκησε!!!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.
